[‘Het is heden een dach van vrolicheyt’] Op Lichtmisse dach.  Het is heden een dach van vrolicheyt  Al in des Conincx houe  Want aldaer ontfangen heeft  Een maecht van grooten loue  Een kint ghemaekt al wonderlijcke  Ende altemael ghenoechlycke  Nae der menschelicheden  Dat daer leyt ontastelijck  Ende daer toe onsprekelijck [p. xxxiiij]    Nae sijnder Godtlijcheden.     Die moeder is dochter wonderlijck  Haers soons, want hij is haer vader  Waer hoorde oyt man desgelijck  Hij is Godt ende mensch te gader  Hij is knecht ende een heer  Hy is ouer al dats meer  Onbegrijpelijck te vinden  Teghenwoordich ende verre  Waer hoorde oyt man dies wonders meer  Ten can gheen man versinnen.     Hij wert gheboren inder nacht  Der sonnen verlichtere  Ende hij wert inden stal ghelacht,  Alder werelt stichtere  Men wandt hem metten wendel lanck  Die de sterren maecte metter hant  Doen hij den hemel wrachte  Hij weende als een kindeken me  Doen hijt donderen ende wolcken de  Ende hij op voer met crachte.     Ghelijck dat niet en quetst het glas  Daer die sonne schijnt dore  Ghelooue ick dat Maria was  Nae reyne ende vore  Die moeder is ghebenedijt  In wiens lichaem besloten leyt  Die Godts soon wert mensch gheboren  Weet dat die borsten heylich waren  Die Godt in zijn ionghe iaren [p. xxxv]    Te suyghen hadde vercoren.     Godt den herderkens ontboot  Des nachts bij haer beesten  Metten enghel blyschap groot  Van des Conincx feeste  Die ghewonnen heeft een maecht  Ende inder cribben was ghelaeft  In doeckelkens ghewonden  Hij is alder werelt heer  Ende van gedaente schoonder meer  Dan yemant is gheuonden.     Doemen die werelt al bescreef  Ghinck een maecht met kinde  Te Bethleem daer sij doen bleef  Ende voldroecht kint ten eynde  Daermen aff schrijft inden houe  Ende glorie singt met grooten loue  Van grooter weerdichede.  Godt hier bouen van hemelrijck  Verleene ons menschen op aertrijc  Van goeden wille vrede.