[‘Nv laet ons dancken ende louen’]  Nv laet ons dancken ende louen  den hoogen Godt van hier bouen  die waerheyt en is niet gelogen  dat vogelkijn  Een pellicaen mach hij wel heeten  Hy is soo fijn.     Te Nazareth soo is hij comen  Een turtelduijue heeft hij vernomen  die welck ontfinck tot onser vromen  dat vogelkijn        Een Pellicaen.     Doen hadde Ioseph die goede  De turtelduijue in sijn hoede  Dat wilde hij soo ick bevroede  Dat vogelkijn.        Een Pellicaen.     Negen maenden was hij gedragen  Al door die duijue, ten sijn geen sagen  Sij aenbaden oock alle dagen  Dat vogelkijn.       Een pellicaen.     Thuys des paijs had hij wtvercoren  Daer in wast dat hij was geboren  Daer mede hielt hij dat was verloren  Dat vogelkijn.       Een Pellicaen:     Dus is een Gier nu comen te voren  Ende heues in sijn herte thoren  Ende duchte dat hem noch sal becoren  Dat vogelkijn.       Een Pellicaen.    [p. li]    Sijn clauwen heeft die Gier ontdaen  Ende wilt begrijpen den Pellicaen  Het is om niet, hij ist ontgaen  Dat vogelkijn.       Een Pellicaen.     Al daer Ioseph lach en sliep  Den heyligen Ingel tot hem riep  Staet op in Egipten vliet  Dat vogelkyn.       Een Pellicaen.     Doen wou die Ghier van rou steruen  Om dat hij des vogelkens moeste deruen  Menich ionck kint dede hy daerom steruen  Dat vogelkyn.       Een Pellicaen.     Als den tyt was ouerleden  Van tweendertich iaren, dit is waerheden  Track te Ierusalem in die stede  Dat vogelkyn.       Een Pellicaen.     Daer wert geuaen die Pellicaen  Ende sochte die iongen metten bloede sijn  Wt rechter ootmoet die hem quam aen  Dat vogelkyn.       Een Pellicaen.     Nu laet ons bidden wt herten goet  Dat hij ons hoede voor die helsche gloet  Die voor ons storte syn roode bloet.  Dat vogelkyn        Een Pellicaen.