[‘Och edel ziele wilt merken’] Een liedeken van deuotien, ghemackt van broeder Dierick van Munster. Ende men singhet op die wyse, Met vreuchden willen wy singhen, ende louen die Triniteyt.    Och edel ziele wilt merken  Ende hertelijc bekinnen  Ws soeten bruijdegoms soms werken  Sijn onghemeten minne  Hoe veel hij heeft gheleden  Al om die minne dijn  Dit soude v wel by reden  Doen doen den wille zyn.         Die bruydegom seyt.  Hemel locht ende aerde  Heb ick gemaeckt om dij [p. lxxv]    Des hemels borgers waerde  Zyn allen dienaers vrij  Die beesten op aertrijcke  Die vogelen in de lucht,  Die bloemkens desgelijcke  Die boomen ende alle vrucht.         Die Middelaer seyt.  O ziele wtuercoren  Nv keert v herte tot hem  Ontsluyt ws herten ooren  En hoort v bruydegoms stem  Hij spreckt tot v van binnen  O wtuercoren bruyt,  Die werelt laet te minnen  Ende gaet v seluen wt.         Die Bruydegom seyt.  Ick wil dat ghij sult laeten  Alle blydtscap ende ghemack  Der creatueren afsaten  Ende vlieden de werelt vrack  Ende hebt mij lieff alleyne  Ick wil v bruydegom sijn  Der menschen trou es cleyne  In laetste niet dan pijn.     U herte te mijwaert draghet  Ick ben van formen schoon,  Mijn moeder es een reyn maget  Ick ben eens Conincx soon  Dan meuchdy eewelijck leuen  Al in ws bruydegoms rijck. [p. lxxvi]    Met Gode sijn verheuen  Den schoonen Inghelen ghelijck.     Wildij der werelt volghen  Ende soeken aerts iolijs  Soo maect ghij mij verbolghen  Ende verliest dat schoone paradijs  Den wech die es seer enghe  Die totten leuen leydt,  Dus strijdt in deuchden strenghe  Die croone is v bereydt.     Door v mijn wtuercoren  Heb ick scherpe weghen ghegaen,  Door distelen en door dornen  Moet ghij mij volghen aen,  Wilt ghij v niet vermijden  Wellust in deser tijt  Soo siet ws bruydegoms lijden  Oft ghij hem ghelijcke sijt.     Om v ben ick neder ghedaelt  Wt mijnder moghentheyt  Ende ick heb v schult betaelt  Met seer grooter bitterheyt  Weest mij ghetrouwe alleyne  Ende gaet v seluen wt  Ghij hebt mijn herte reyne  Ghewont mijn suster ende bruyt.     Ick ben wt grooter eeren  Ghecomen in schande groot  Om v vreucht te vermeeren  Gaf ick mijn leuen ter doot [p. lxxvij]    Ick was der Coninghen Coninck  Ende wert der menschen knecht,  Al duyster ick aent cruyce hinck  Al was ick des hemels licht.     Ick ben pelgerim gheworden  Ghecomen wt mijn rijck  Sij wouden mij vermoorden  O lief seer nijdelijck  Hoe veel heb ick gheleden  Hoe bitter, ende oock hoe swaer,  Om v heb ick ghestreden  O bruyt drijendertich Iaer.     Ick was soo seer onblijde  Doen ick den strijdt bestoet  Dat ick tot dien tijde  Sweette water ende bloet  Oock alleen was ick die man  Doen ick ten strijde waert ginck,  Minne dede mij die wapen aen  Daer ick mede aent cruyce hinck.     O ziele, o seer beminde  Mijn bruyt, mijn wtuercoren  Nv volcht mij tot int eynde  Soo ick v gaen te voren  Ende en laet v duncken niet  Dat ghij te weeckelijck sijt  Mijnen kelc wt minnen gedroncken  En smaect niet soo bitterlijck.     En staet nae gheender rusten  Ten es gheen rustens tijt [p. lxxviij]    Mij mocht oock rusten lusten  Doen ick ginck inden strijt  Om v allendicheden  Daer toe was ick bereet  Die perse heb ick ghetreden  Met aerbeyt swaer ende breet     Uwen staf laet sijn mijn lijden  Als ghij vermoeyt sijt  Merckt toch tot allen tijden  Mijn pijn diep ende wijt  Ick heb om uwer minnen  Soo swaren cruys ontfaen  Als een lammeken soet van sinnen  Ben ick ter doot ghegaen.     Om v ben ick gheclommen  Al op den cruycem boom  Waer toe ben ick ghecomen  O ziele, o suyuer bloem,  Om v te gheuen te drincken  Ende Inghelsche spijse daer bij  Mijn passie wilt ghedincken  Sedt allen uwen troost op mij.         De middelaer seyt tot de bruyt.  O bruijt wilt met hem truren  Met hem te lijden kiest  Als doet tot allen uren  Die zijn liefste lief verliest  Vliecht op dat Cruijs met sinnen  Daer hij hinck in grooten noot  O benijt om uwer minnen [p. lxxix]    Is nv v bruijdegom doot.         Die minnende siel seyt totten bruydegom.  Ick wil met gansscher herten  Al metten armen mijn  Omvanghen met grooter smerten  V Iesus bruijdegom fijn  Mijn herteken ic gheue  O Iesus v liefste aenschijn  Oft ic sterue oft leue  Wilt nimmermeer scheijden van mij.         Die middelaer seyt totter sielen:  Nv vliecht opt cruijce ootmoedich  Daer ic aen sterf die doot  Daer bloeijen die bloemkens bloedich  Als vijf schoon roosen root  Doet ghij ghelijck die byen fyn  Die suijghen der bloemen saet  Daer sij wt treckende sijn  Dat aldersoetste honich graet.     Hij heeft v meer beminnet  Dan eenich moeder haer kint  Sijn bloet is wt gherinnet  Daer mede ghij v suyuer vint  Als ghij sijt vol misdaden  Hij en wilt v niet versmaen.  Als ghij begheert ghenaden  Hij wilt v geerne ontfaen.         Die bruydegom seyt.  Ick ben van v vergheten  Och lacij gheheel bij nae. [p. lxxx]    Voor ws herten dore gheseten  Daer ick dick cloppe en stae  Ende mij wert gheweygert dat  O alder liefste ziele mijn  Te rusten in uwer herten stadt  Want dat al mijn weelden sijn.     O bruyt mijn wtuercoren  O siele nv hoort ghij van mij,  Wilt nv solaes orboren  Want ick v verlosser sij  Mijn arme siele ontploken  Mijn hooft gheneycht tot v  Mijn leden sijn om v gebroken  Comt hier mijn bruyt, en cust mij nv.