[‘Hoe luyde riep die siel tot God van binnen’] Op die selue wijse.  Hoe luyde riep die siel tot God van binnen  Och heer almachtich vader goet  Wat sal ick gaen beginnen  Dat lichaem beswaert dat herte mijn  Och heere wilt mijns genadich sijn  Dat vleesch wilt mij verwinnen.     Als dlichaem die siel dus hoorde clagen  Soo sprackt o edel siele mijn  Waer om wilt ghij v versagen  Schouwet des boosen vyants raet  Ende laet die valsche werelt quaet  Ghy sult Gode wel behagen     Die ziele sprac, ic sout soo geerne volbringen  Maer ghij o valsche lichaem mijn  En willes niet ghehingen  Natuere ende ghij doet mij pijn [p. xc]    Nochtans soo moet ghestreden sijn  Ick en can v niet bedwinghen.         Dat lichaem sprack.  O siele die heere der heeren  Heeft v ghegeuen sin ende list  Om dat ghij mij sout leeren  Godt heeft v ghegeuen reden ende sin  Om mij die tot sonden gheneghen bin  Dat ghij mij sout regeren.         Die siele sprack:  Mocht mij dat ghebeuren  Dat ick mocht steruen ghelijc als ghij  Soo leefden ick sonder treuren  Mer als ic voor doordeel gods sal staen  En daer na wercken loon ontfaen  Soo moet ict al besueren.         Dat lichaem sprack.  Als ghij dat weet te voren.  Soo wie hem seluen al willens wont  Oft tredet in die doren  Wie sal hem beclaghen, dat vraghe ick dij  Ghij moet oock mede sorghen voor mij  Oft wij blijuen beyde verloren.         Die siele sprack.  Lichaem ghij moet wel sorghen  Want als sal comen die bitter doot  Wie sal ons dan verborghen [p. xci]    Dus moet ghij gaen sorghen het is noot  Dat ghij niet en verliest die blijschap groot  Ghij en hebt doch gheenen morghen.         Dat lichaem sprack.  Moet ick dan steruen leeren  Ende ick en weet doch gheenen tijt  Waer toe sal ic mij keeren  Die werelt toocht mij vrolijckheyt  Natuere die is daer toe bereyt  Hoe sal icxse moghen verheeren.         Die siele sprack.  O lichaem snoo van weerden  Waer op doch soo verlaet ghij v  Wat wildi hier aenueerden  Hoe dorfdy bedrijuen eenich solaes  Arm stinckende vleesch der wormen aes  Ghij moet doch inder aerden.         Dat lichaem sprack.  Moet ick inder aerden tijden  Och heere Godt van hemelrijck  Hoe mach ick mij verblijden  Mij rout soo seer mijn leuen quaet  O edel ziel nv gheeft mij raet  Ick wil nv leeren lijden.         Die siele sprack.  Wildy v tot deuchden gheuen  Soo sullen wij comen ick ende ghij  Al in dat eewighe leuen  Daer blyschap sal zijn immermeer  Ende sijn verlost vant eewighe seer [p. xcij]    Daermen eewelijck sal leuen.     Dat lichaem sprack,  Ontfermt Godt onser beyden  Mij ende die edel ziele mijn  Ende wilt ons doch geleyden  Wilt doch bewaren die ziele myn  Maect dat ons leuen behaechelijc sijn  Wanneer wij moeten scheyden.