[‘Tvsschen twee hooge bergen’] Dit liedeken gaet op die wijse Ic sien die morgen sterre.  Tvsschen twee hooge bergen  En eenen groenen gaert  Daer bleef myn lief in strijden  Van hooger minnen aert        Daer bleef.     Och lief van hooger minnen  Hoe sijdij aldus mismaect  Al om een arm ziele. [p. xcvij]    Die luttel nae v haeckt.        Alom.     O heere voor v ghenaden  En door v minne groot  Hoe geerne soude ick spreken  Tot v een minnelijck woort.        Hoe.     Och edel creatuere  Vrij edel ziele mijn  En wat is v begheren  Dat ghij versueckt aen mij.        Wat is.     Och lief van hooger minnen  Van hooger minnen aert  Hoe geerne soudic mij vermeyden  In uwer minnen gaert.        Hoe geerne.     Och wildy v vermeyden  In mijnder minnen gaert  Soo moet ghijs veel begheuen  Daer uwen sin toe staet.        Soo moet.     Hoe sal ick dat ghemaeken  Mijn lief mijn minnekijn  Soo veel te versaeken  Dat doet mij groote pijn.        Soo.     O edel creatuere  Vrij edel ziele mijn  Slaet doch eens op v ooghen  Aensiet mijn bitter pijn.        Slaet.     Aent cruyce wilt versinnen  In eender perssen swaer  Stont ick om uwer minnen  Om v tontfaen aldaer.        Stont.     O Iesus lieue Heere [p. xcviij]    Ick bid v staghet mij bij  Ick wil die werelt laeten  Al om die minne van dij.     Ick wilt nv al begheuen  En soecken daer diepe ootmoet  Dat ick hier naemael mach leuen  En vercrijghen dat eewich goet.