[‘Aenhoort toch mijn gheclach’] Op die wyse alsoot begint.  Aenhoort toch mijn gheclach  Ghij Coninc der hemelen binnen  Ic truer nacht ende dach  Om die sonden daer ick in lach  Die ick wel beclagen mach  Ick bid v om een verdrach  Ghij Heer der Seraphinnen.     Beroert is al myn bloet  Want ic mijn sonden niet en kenne  In Iesus wonden soet [p. cxxi]    Beueel ic mij metter spoet  V gratie mij ontdoet  Neempt mij in v behoet  O Heere der Cherubinnen.     Nv hoort toch al hier naer,  Ghij sondaren int gemeene  Hoe dat met tranen claer  Wiesch Iesus voeten voorwaer  Ende droochdense met haren haer  Een sondersse openbaer  Maria Magdaleene.     Waerom sij heeft ontfaen  Quijtinge van haer pene  Ende ooc der sonden saen  Die sij oijt hadde misdaen  Och noijt soo blijden vermaen  Hierom soo roep ic aen  Maria Magdaleene.     Uan sonden ben ick belast  Van sonden ben ick onreene  Mijn crancheyt daghelijcx wast,  Den viant mij verrast,  Hij doet mij grooten ouerlast,  Wilt mij vercrijgen rast,  O wairdighe Magdaleene.     Ghij sijt mijn aduocaet  In mijn herte sijdi die gene  Die mij mach gheuen raet  Al teghen die sonden quaet  En des helschen vijants saet [p. cxxij]    Princersse mijn toeuerlaet  Sijt ghij virighe Magdaleene.