[‘Als ick peyse om die doot’] Op die wyse. Ick ligge op die steenpoorte gheuaen.  Als ick peyse om die doot  Die Iesus sterf aent cruycen hout  En om sijn bloedighe wonden root  Ontfanghen om onse schout  Sijn lijden swaer gaet mij soo naer  Sijn druck sijn lijden ende pijn  Nochtans ist ons een medecijn  Hoe soude is blijde ghesijn.     Wij willen gaen hopen ende duchten  Ende seynden een vrindelijck suchten  Den Heere die alle dinck wel weet  Bidden door sijn druck ende leedt  Dat hij voor ons heeft gheleden [p. cxxxi]    Als een ridder baroen stout  Als hij voldede aent cruycen hout  Voor alle der menschen schout.     Een ziele is mij beuolen  Dat ick die bewaren souwe  Dat sij mij niet en worde gestolen  Waer voor lijde ick grooten rouwe  En wilt toch niet betrouwen  Want den vyant denckt nacht den nacht  Hoe hij die siele verwinnen mach  Ende brenghen int eewich gheclach.     O Iesu ghij sijt soo schoone  Gheboren van eender maecht  Hij mach wel spannen die croone  Die v in sijn herte draecht  Vwen soete naem is ons bequaem  Dat bloet dat wt uwe sijde ran  Ghij sijt die liefste bouen al  Die oyt was, oft wesen sal.     Quade tongen sijn schoon voor ooghen  Mer achter rugge clappen sij gaet  Bloyende rijsen doen sij verdrooghen  Quade tonghen sijn alsoo quaet  Een duyfken puer volcht sijn natuere  Ick en keere daer niet om mijn hant  Hoe diere cocht hij den dieren pant  Om te bringhen in tshemels lant.     Die dit liedeken te dichten begonde  Godt gheue hem goeden spoet  Dat hij allen zijn sonden [p. cxxxij]    Mach aff wasschen in Iesus bloet  Want hij is seer cranck van minnen  Ende traech tot alder deucht  O heylighe gheest van binnen  Weest doch mijns herten ieucht