[‘Wy moghen wel vreucht hanteren’] Een geestelyck Liedeken, op die wyse. Ick had een ghestaedich.  Wy moghen wel vreucht hanteren  En blijdelijck spelen gaen  En alle vreemde dinghen  Van ons verdrijuen saen  Van Iesus eest vermaen  Hij is ons Godt ons Heere  Ons leuen en al ons eere.  En om hem eest al ghedaen     Twee vrouken vander steden  Tot betanien wel bekint  Rijck, edel, goet van seden  Van Iesus wel bemint  Hij was hen beste vrint  Sij hebben hem ontfanghen  Nae hem stont alle hen verlanghen  En hij stont int herteken gheprint     Iesus is gheganghen  Int huys daer Martha was  Seer neerstich onbeuanghen  Om hem te dienen ras  Magdaleenken es op dit pas  Aen Iesus voeten gheseten  Oprecht was allen haer vermeten [p. cxxxiij]    Want hijse van sonden ghenas.     Sij hoorden sijn soete woorden crachtich  Sijn minnelijcke leringhe soet  Sij waren alsoo warachtich  Dat sij verblijden haeren moet  Sij en coos gheen ander goet  Bij hem soo woudese blijuen  In sijnder minnen beclijuen  Hij is der sielen alsoo soet.     Sij was in sijnder minnen  Soo vierich ende vast  Haer herteken en alle haer sinnen  Hadde sij op hem ghepast  Sij en dacht op gheenen last  Op hem sij contempleerde  Haer herteken iubileerde  En hij was soo weerdighen gast.     Martha seer sorchfuldich  Sij en cost vergheten niet  Sij was seer onuerduldich  Dat haer Magdalena liet  Sij seyde o heer nv siet  Mijn suster en is niet werckende  En sijdy dat niet merckende  Segt haer dat sij v dient.     Iesus onsen Heere  Onser alder toeuerlaet  Hij heeftse met sijnder seden  Bescheeden als een aduocaet  Hij seyde sij en doet gheen quaet [p. cxxxiiij]    Dan een voor alle dinghen  Tis noot het sal v brenghen  Tot eenen volmaecten staet.     Magdalena heeft wtuercoren  Dat alder beste deel  In mij is sij herboren  Van sonden es sij reen  En sij peyst seer danckelijck  Nv alle dinghen sijn wincken  Die nv ter werelt blincken  Sij sijn verganckelijck.