[‘Het gheuiel op eenen donderdach’] Een nieu Liedeken, op die wyse. Alsoot begint.  Het gheuiel op eenen donderdach  Ontrent der sester uren  Maer dat die heere Iesus geuanghen wert  Het was ons een goy auontuere.     En dat vernam die moeder sijn  Sij was soo droeuich van moede  Dat sij haer lief kint verliesen sou  Sij en const haer niet langher ghehoeden.     Och moeder seet hij moeder mijn  Vwen rou en mach mij niet baten  Ick wil gaen steruen den bitteren doot  Die menschen en wil icker niet laten.     Maer doen hij in die vierschaer quam  Sijn vrindekens waren daer seer dunne  Sij gauen hem daer soo valschen raet  Die Heer swecher al stille.     Maer doen hij voor Hierusalem quam [p. cxxxv]    Hij sach ter stadt waert inne  Ick wil gaen steruen den bitteren doot  Al om des menschen wille.     Maer doen hij opden berch van Caluarien quam  Met sijn cruijs geladen  Sij togen hem daer sijn cleederen wt  Hij en mochtse niet langer dragen.     Sij werpen hem neder al op dat cruijs  Met sijnen doorwonde leden  Sij sloegen daer plompe nagelen door  Met grooter vreedicheden.     Sij hieuen dat cruijs al in die locht  Sij lietent nederwaert sincken  Dat alle sijn aderkens bersten ontwee  Sijn bloyken wau hij ons schincken.     Maer doen die Heere verscheyden was  Sij staken hem in sijn sijde  Daer wt ran water ende bloet  Het was ons goy medecijne