[p. clxv] [‘Ryck Godt wie mach ick clagen’] Op die wijse alsoot begint.  Ryck Godt wie mach ick clagen  Dat heymelijc lyden mijn  Dat mij dit vleesch doet dragen  Brengende den geest in pijn  Ic vinde mij bedrogen  Om dat ick mij op menschen verliet,  Daer ic alleen moeste plogen  Te stellen alle mijn vermoghen  In Iesus Christus swaer verdriet.     O vleesch vol auontueren,  Suldi van mij niet gaen  Dat mij troost mach ghebeuren  Door Godts geest soet bystaen  Mach ick gheenen troost verweruen  Soo blijft mijn siel in swaren druck,  Moet ick Godts gratien deruen  In wanhope sal ic steruen  En lijden dat eewich ongeluck.     O Iesu Godt van minnen  Helpt mij in desen noot  O waerheyt troosterinne  Ic bid v met herten deuoot  En laet mij niet verloren  Staet mij by want wel sijn mach  Tgene dat ick hadde vercoren  Doet mij in drucke versmoren  Dat clage ic nacht ende dach.     O Christelijcke gheesten  Die gheerne Godts woort hantiert  Als ghij van dien maect feesten [p. clxvi]    Dat ghij v soo niet en regiert  Ghelijck dees drinckers stercken  Die altijt rellen van Godts woordt cracht  Verachtende alle wercken  Oordeelen alle clercken  Door des drancx wijsheyt qualijck bedacht     Die dit liedeken dichte  Swerelts vrinden sijn hem ontgaen  Al houden sij hem voor slichte  Noch heeft hij wijsheyt gedaen  Al heeft hij nv verloren  Alder werelt vrintschap en macht  Een ander heeft hij vercoren  Door wien hij alle thoren  Ontvliet, ende alle vreucht verpacht.