[p. clxxix] [‘Ontwaeckt ghij menschen ouer al’] Een nieu Liedeken op die wyse: Te Mey als allen die vogelkens singhen.  Ontwaeckt ghij menschen ouer al  Siet wat v Christus geuen sal  Rijst wt den slaep der sonden  Op dat wij mogen groot en smal  Vrome campers sijn beuonden     Wilt v bekeeren wt liefden soet  Ende bidt altijt met grooten ootmoet  Ende wilt lancmoedich wesen  Op dat wij moghen sijn behoedt  Van die leeren verkeerde wegen.     Ghij sijt ons trooster ons toeuerlaet  Dus willen wij doen nae uwen raet  Ende ons van v niet keeren  Op dat wij niet en comen te laet  Metten den dwasen in veel oneeren.     Hij roept ons allen groot en cleyn  Comt tot dat leuende water reyn  Om niet sal ickt v geuen  Ghij sijt versoent door mij alleyn  Waer voor wilt ghij dan beuen.     Uan hem compt alle salicheyt  Hij is den wech ende die waerheyt  Die daer leydt totten leuen  Comt allen tot mij soo Christus seyt  Ick en sal v niet begheuen.     Wilt v fonderen op Christus woort  En wandelt in sijnder liefden voort  En wilt daer niet aff scheyden [p. clxxx]    En laet ons houden eendrachtich accoort  En laet v niet verleyden.     Hij heeft ons gheroepen tot eenen lichaem  Als kinderen tot sijnen dienst bequaem  Soo Paulus schrijft warachtich  Totten Ephesien vintmen staen  Sijt dit altyts voordachtich     Een ghelooue, een doopsel, ende een Heer  Wacht v wel van verkeerde leer  Die niet en ouer comen  Met Christus woorden ende leer  Want Godt salse verdoemen     Wy moetense schouwen als fenyn  Want wy van Christus schapen sijn  Die hooren sijn stemme crachtich  Dus volcht hem nae verstaet wel mij  In syn weghen warachtich.     Mijn iock is soet, mynen last is licht  Spreckt altoos, Godts woorden niet en swicht  Ende wilt daer aff vermonden  Op dat wy niet ghelyck den knecht  Versmoort en liggen in sonden.     Christus heeft ons seer bemint  Meer dan een moeder haer eygen kint  Alsoomen mach aenschouwen  Hij en verlaet ons niet diet wel versint  Al die op hem betrouwen.     Lof princelijcke heere ient  Die ons die waerheyt maect bekent  Door uwen gheeste van bouen [p. clxxxi]    Die ons van den vader is ghesent  Ende wilt hem altijt louen