[‘Wilt vrolijck sijn al ist wat pijn’] Een gheestelijck Liedeken. Op die wyse. Het sal dit iaer noch somer syn, &c.  Wilt vrolijck sijn al ist wat pijn,  Om het cruys en wilt niet trueren:  En hout v fijn, int cruys termijn  Denckt dat niet lanck en sal dueren:  Wij sijn haest ontslaghen van desen  Het cruys maeckt iolijt  Dus v hier in verblijt  Het cruys moet ghedragen wesen.     Als ick eens denck des cruycens schenck  Hoe sou ick den moet ontgeuen  Voort cruys ghekrenckt, staet ons den wenck  Vant rijck vant eewich leuen  Wij sijn. &c. [p. cxcviij]    Het cruys valt swaer, die alleen daer  Sijn hert op set, sijn sinnen  Die dencken maer, op Godts voetstappen claer  Sietmen het cruys beminnen  Wij sijn &c.     Het cruys seer crachtich den vyant seer machtich  Heeft allen sijn macht benomen:  En weest dan niet clachtich, maer weest gedachtich  Dat v weluaert hier door is comen  Wij sijn &c.     Die vrinden des heeren, tot onser leeren  Wat hebben sij al gheleden  Ompt cruys te eeren, met vrolijckheyt zeere  Soo hebben sijt aen ghebeden  Wij sijn &c.     Met watten iolijt, hebben voor desen tijt  Gods vrienden haer cruys ghedraghen:  Brant mij hier wt Augustinus seyt,  Spaert mij ten eewighen daghen  Wij sijn &c.     Die niet en lijt, hem niet en verblijt,  Wilt vromelijck dan strijden  Het cruys maeckt quyt die sonden wijt  Int cruys wilt dan verblijden  Wij sijn &c.     Segt dan met mij, fijn die noch vroom sijn  Wilt mij heer hier castyen  Lieuer seynt mij hier pijn, voor die sonden mijn  Op dat ick mij na mach verblijen  Wij sijn &c.    [p. cxcix]    Die dit heeft gedicht, sijn hert was hem seer licht  Al lach hij op sijn bedde  Daer en is geen gewicht, dat een hert gesticht  Van Gode scheyt dat was sijn rede  Wij sijn haest ontslaghen van desen  Het cruys maect iolijt, dus v hier in verblijt  Het cruys moet ghedraghen wesen.