VII. Van din dat si sterven begerde ende hoe dat geverstet was ende van den roepene der wonden Gods.
Lutgart, die maget wel bequame,
1600
Doe si vernam dat die lichame
Met sinen cranken live nam
Der silen, dat si nit ne quam
Daer si begerde meer te sine
Dan in die werellike pine,
1605
Dat es in dat verwende rike
Daer alle salege ewelike
+Met Gode selen spannen crone
Ende oc ontfangen daer te lone
Dat lange leven sonder inde,
1610
Ende oc die maget dat bekinde
Dat si ter eweliker joyen
Dar dikke har herte af plach vervroyen
In goeden hope, nit ne conde
Volcomen even langen stonde
1615
Dat si mettesen live sware
Alteenen dos verladen ware,
Began si pensen harde lise
In welkerhande slachte wise
Si dis te boven comen mochte.
1620
So lange si met staden sochte
Den raet hirop, dat si te lest
Hilt over nuttest ende best
Dat si te Gode bidden soude
Dat hi die sile loessen woude
1625
Van allre werelliker qualen
Ende oc te sinen rike halen.
Aldos so ginc die maget fijn,
Die langer nit ne gherde sijn
In dese werelt, bidden Gode
1630
Op enen tijt, dat hi gebode
Die sile van den live scheeden,
So dat der eweliker veeden
Tuschen den viant ende hare
Bi sinen wille en inde ware;
1635
Want evenlanc dat si tonstaden
Met broschen live was verladen,
+So moste si met swaren wige
Din fellen nied van sinen krige
Vroch ende spade wederstaen,
1640
Daer hi met waende hare ondergaen.
Dat hogste goet dat si begerde,
Dit was dat so Lutgarden derde
Tin tiden, dat si omme dat
Wel menechwerf te Gode bat
1645
Dat hise wilde ut alre noet
Verloessen ende, na die doet,
Van desen live wilde brengen,
Dar si met vrouden mochte singen
Din suten sanc, dar ginder boven
1650
Die magede alle mede loven,
Die daer met eeren spannen crone,
Den hogsten coninc van den trone.
Mar Got, die alle dinge weet
Ende oc te gevene es gereet
1655
Dat hen gerievet, allen menschen,
Bat dan si selven mogen wenschen,
Omdat hi wiste wel dat hare
Dat langer leven beter ware,
Ende oc dat sire winnen mochte
1660
Meer an, dat harre silen dochte,
Dan si nu schide van den live,
Daromme, al plach hi wesen rive
Lutgarden ie van sinen ghichten,
Daer hise mede plach verlichten
1665
Van ongemake och van meswenden,
Och sinen troest dar iegen senden
+Gelijc dat hi den goeden pleget
Altoes, so hevet hi onsseget
Nochtan der maget dat si bat
1670
Tin selven tiden, omme dat
Dat hi die sile wilde binnen
Noch ciren bat met sire minnen,
Ende oc dis hi har herte fijn
[p. 21]
Noch wilde bat volmaket sijn
1675
In dogden ende in karitaten,
Eer hise scheeden wilde laten
Ut derre werelt, ochte geven
Der silen deewelike leven,
Ochte in den rike sijn ontfaen.
1680
Doch hevet hire it toegedaen
Warbi dat si gepaiset bleef
Van besechheiden, die si dreef,
Ende oc te rasten weder quam;
Want doe die sute Got vernam
1685
Van desen stukken haren wille,
Din si int herte droech al stille,
So hevet hi op eenen dach
Dat si geknilt in beden lach,
Daer si wel hevet in gedurt,
1690
Lutgarden haren gheest ontfurt
So lise, dat si selve aldoe
En conde nit geweten hoe.
Si wart verheven sonder hant
Daer si har selven staende vant
1695
In eene stat van groten prise,
Daer si van menegerhande wise
+Die grote cirheit hevet vonden;
Want daer die schone bloemen stonden,
Die so met haren suten ghoere
1700
Die stede cirden wel ter koere,
Dat het Lutgarden wel bequam.
Mar wat si noch aldaer vernam
Salic u seggen, hort na mi:
Die maget edel ende vri,
1705
Die stont met wondere al bevaen,
Si sach beneven hare staen
Den sone Gods van hemelrike,
Die stont bi hare also gelike
Al bloet met sinen verschen wonden,
1710
Alse och hi an din selven stonden
Verloesset van den cruce ware;
Aldoscerwijs hi quam te hare
Gestreken lise aldaer si stoet.
Doe wart verwandelt al die moet
1715
Lutgarden, want si sach al roet
Van bloede sine wonden groet.
Mar Ihesus Cristus, Got die here,
Doe hi die maget also sere
Sach wederslegen, sonder beide
1720
Ghinc hi se trosten ende seide:
‘Lutgart, mine utvercorne wert,
Ic weet nu wale wat u dert;
Warumme sidi so verssaget?
Sijt wel te rasten, schone maget;
1725
Ic bent, Ihesus, u brudegoem;
Siet op mi ende nemet ghoem,
+Lutgart, och gi mi it bekinnet;
Ic ben degene din gi minnet
Met vriër herten sonder wanc;
1730
Dis we(e)tic u wel groten danc;
Oc salic u met vollen loene
Dat wel vergelden, maget schone,
Opdat gi blivet vaste in desen.
Nu latet dan u clagen wesen
1735
Dat gi so dekke doet, Lutgart,
Van din dat gi so gerne wart
Ontladen van der werelt pinen
Ende oc gesellet metten minen,
Die in dat schone paradijs
1740
Nu dragen dat gebloide rijs;
Want daer seldi wel mogen comen
Al sonder waen meer tuwen vromen
Hirnamals ende nit te spade,
Opdat gi doet dat ic u rade.
1745
Mijn ract hi es dat gi u nit
En laett verwassen, mar besit
Die grote wonden die hir staen
In minen live wide ontdaen,
Ende oc vernemet har gelut
1750
Dat si hir maken, schone brut.
Aldaer si staen in minen live.
Hort hoe si roepen alle vive;
Si ropen alle sonderlinge.
Nu hort, Lutgart, wel har gedinge,
1755
Ende al dat si u leeren nu,
Onthoudet wel, dat radic u.’
+Do wart Lutgart, die vrië maget
Van din ilanc so meer verssaget,
Dat si so roet die wonden sach.
1760
Ontfarmelic si seide: ‘Owach,
Ai, sute Got, ai, sute Here,
Dor recht soudic u minnen sere,
Dat gi dor minen wille doeget
Die wonden die gi hir betoeget;
1765
Mar wat die wonden roepen nu,
Dat segget mi, dis biddic u.
Dat si mi heeten, da ic gerne,
Want nit nes recht dat ics hen werne’. -
Doe sprac hi voert: ‘Wel schone brut,
1770
Ie sal u seggen har gelut;
Har roepen, dats dat si u manen
Dat gi met ernsteliken tranen,
Daer gi u met selt moten quellen,
Die grote abolge selt bevellen,
1775
Die hebben die in sonden sijn
Verdint iegen den vader mijn.
So mogen si der plagen wreet
Onstaen, die hen nu es gereet,
Ende oc daertoe te haren vromen
1780
Te sire soenen weder comen.’ -
Doe sprac oc dos die vrowe voert:
‘Dit roepen hebbic wel gehort;
Dat mi gebieden uwe wonden,
Dat salic gerne in allen stonden
1785
Al sonder wanc, dach ende nacht
Volbrengen al na mine macht.
+Nu biddic u, wel sute Here
[p. 22]
Dat gi dor uwes selves eere
Mi gracie ende spoet verleenet
1790
Al te volbrengene dat gi meenet,
So dat in staden moge staen
Die pine die ic sal angaen
Allen dengenen sonderlinge,
Die ic ontfa in mijn gedinge,
1795
Ende die mi uwe wonden groet,
Die ic beschowet hebbe al bloet,
Te minen trowen hebben nu
Bevolen; Got, dis biddic u.’ -
Na desen warden sonder beide
1800
Die Godes sone weder seide:
‘Dat salic gerne doen, Lutgart;
Nu kirt dan weder ende vart
Daer gi volplegen moget des;
Want dat u hir bevolen es
1805
Nu terre wilen, maget fijn,
Dat moet bi u gevordert sijn.’
Doe dese tale har inde nam,
Die gheest her weder tale quam
Te din lichame, ende altehant
1810
Stont op die maget, die hare vant
Noch liggende op die selve stede
Daer si tevoren hare bede
Begonnen hadde; ende alse doe
Lutgart, die peinsede emmertoe
1815
Al noch om dat si heft vernomen,
Was wel te rasten weder comen,
+Began si loven harde sere
Met blider herten onsen Here
Omdat hi hevet wel gesachtt
1820
Al haren commer ende brachtt
Har herte wel te rasten weder.
Dos bleef die maget lange seder
Met groten rasten, sonder clage
Hem dienende al har levedage.
