XLIII. Van din dat se die heilegen ende die ingle plagen te visiteerne.
Die wale onthouden mijn gedichte
14440
Si mogen bi hen selven lichte
+Wel merken ende wel verstaen
Dat Got Lutgarden heft gedaen
In haren dagen menege eere
Van welker si was schuldech sere
14445
Te dankene hem; oc sijn gewes
Dat si dis wel volcomen es,
Die hebben dat vertrec gehoert
Daer af. Nu salic seggen voert
Dat ic ten meesten wondre tic
14450
Van allen din dat ic noch ic
Gescreven vant in andre viten
Van magden ende van ermiten
Ende oc van andren Godes karen,
Hoe wel dat si met Gode waren.
14455
Nu hoert wat noch die Iacobijn
Daer seget, wies die maget fijn,
Lutgart, in bichten teenen tide
Ende oc al wenende hem verlijde.
[p. 142]
Hi seget daer dat hem Lutgart,
14460
Die vrowe, lijde al ongespart
Dis selves dat ic u bescrive,
Dat overleden ijare wive
Sent dat die Godes sone hare oghen
Quam tote hir neder selve droegen
14465
Met sire coningliker hant
Gelijc dat ic u eer ontbant
Daer noit dages in ne ginc
Die sonne in sedele1, eer ontsinc
Die maget bodeschap van Gode,
14470
Ende eer hi sendde sinen bode
+Te sire wel gerakder brut
Daer hi met sendde sijn salut
Der maget fijn op elken dach
Daer si in knigebede lach.
14475
Noch seget voert die predekare
Dat quamen elkes dags te hare
Bi drin, bi viren daren binnen
Die sante beide ende die santinnen,
Die alle visiteren quamen
14480
Lutgarden, die se wel bi namen
Bekande ende die se wale ontfinc.
Daer wart ontdekket selke dinc
Die andren lieden was onkont
Die sent vertrac hare sute mont
14485
Met staden haren specialen.
Mar dikke mosten sijt verhalen
Met beden, eer sijs wilde en waert
Beghin; want nit ne was Lutgart
Te licht in warden noch in daden,
14490
Mar emmer beidde si der staden,
Ochte eer si seide, ochte eer si dede
Die dinc; dat was der vrowen sede.
Mar wildi horen wat die broeder
Van sire gheesteliker moeder,
14495
Vrowen Lutgarden, noch beghit?
En littijs u verwassen nit,
Ic soudt u seggen. Nu hoert dan
Wis noch beghit die goede man:
Hi seget daer, al was dat sake
14500
Dat si so gerne ontfinc die sprake,
+Dat visiteren, die salute
Daer elkes dags die Godes drute
Met besech makden haren moet,
Nochtan so plach die vrowe goet
14505
Verlijen dis al oppenbare
Din welgerakden predekare,
Dat si in ingel noch in sant
Nie so volmakde raste en vant,
Dat sijs har selven over gnoch
14510
Gepuït hilt; mar har gevoch
Ende al har troest, dat was allene
Got selve ende ander dinc negheene:
Hi was der vrowen toeverlaet,
Hi was har troest, hi was har raet,
14515
Ende al dat goet dat si begerde
Beneden ende boven erde,
Ende al daer si hare op verlit,
Dat was hi selve ende elles1 nit.
Mar wildi horen bi wat saken
14520
Ic u gewage derre spraken,
Ic saelt u seggen: omme lat
Dat selke menschen sijn so dat
Van herten, dat si meer begheren
Met groten sorgen hen generen
14525
In dese werellike pine
Dan al van herten vri te sine,
Gelijc dat was Lutgart, die goede,
Die meer dat gheestelic ermoede
Begerde metter Godes minnen
14530
Dan al dat heft die werelt binnen.
+Nu reste wi en lettelkijn
Onss selven, want wi moede sijn
Ende onss gemakes plegen gaen
Eer wi dat derde boek bestaen
14535
Van derre viten, dat u wesen
Soude al te lanc, wildiet u lesen
Al ut; ende oc soudikker in
Masschin vermoijen minen sin.
Mar gaet u resten ende vroch
14540
Hir weder comt, want hir es gnoch
Te tellne margen al den dach
Van din dis voert die maget plach
Van daer wijt selen laten nu.
Nu gaet en wech, Got si met u. Amen.
+f.250vo.
1d. i. onderging, eene zeldzame, aan de oude epische poëzie herinnerende uitdrukking. Vgl. mhd. ze sedele gán, gezegd van de zon (Lexer 2, 843), en Mnl. Wdb. op gademe. Sedel beteekent hier rustplaats, legerstede; eig. zetel, zoo b.v. Vaderb. 147 d: ‘Eusemianus ghinck voor mit sijnen knapen om die sedelen te versieren’, en Proza-Serv. 61: ‘een stadt vol alre vrouden, in welcker stonden siedelen op alle sijden.’
+f.251ro.
+f.251vo.
1Hetzelfde als els. Deze vorm, overeenkomende met ags. elles, was tot heden uit het Mnl. niet opgeteekend.
+r.252ro.
