[p. 143]
Sinte Lutgart. Derde boek.
[p. 147]
Sinte Lutgart. Derde boek.
I. Hir beghinnet tprologhe van der derder partien.+
+Doe ic vertrac dat ander deel
Daer menech edel kapiteel
In staet bescreven, so sagic
Dat selke hir saten die en stik
5
Hare oren gaven ende wale
Int irste ontfingen mine tale;
Mar eer ic toten inde quam,
So sagic ende wel vernam
Dat si dis horens waren sat.
10
Wetti warbi ic merkde dat?
Ic saelt u seggen: die tevoren
Beclagden hen dat si verloren
Den tijt, sine hadden al verstaen
Die wart van din gedichte, saen
15
Dat heldekoppen1 ende nigen,
Dat metten hoefden neder sigen
Gaf mi litteeken dat hen somen
Die vaec in dogen ware comen.
Darbi so quamic in den wille
20
Dat ic geswegen hadde al stille,
En haddens mi verbeden nit
Die andre, daer ict omme lit,
Die dende van der viten horen
Begerden ende gaven oren
25
So tallen din dat ic hen seide,
Dat ic hen dach op heden leide
+Hir vroech te comene ende ic soude
Volbrengen metter Gods gewoude
Der vrowen vite al toten inde,
30
Die ic in ellef ijaren ghinde2
Volseget hebbe in twe der deele;
Mar dat te lanc die kapiteele
U somen dochten, dat was sake
Warumme gi so mettin vake
35
Begrepen wordt dat u verwis
Dis horens; want si plegen dis
Die horen dat hen nit ne vuget;
Mar even lanc dat1 hen genuget
Die tale, en can men hen nit lichte
40
Te lanc gemaken dat gedichte.
Dat provic noch wel bi u somen
Die sijt van verren weder comen
Te horne dinde van der viten,
Daer ic mi saen sal ave quiten
45
Op dat mi Got der stonden an.
Mar dis ic al te lanc began
Die kapiteele in din beginne,
So dunkt mi goet in minen sinne
Dat ic se korte en lettelkijn
50
So dat si bat gemikke sijn
Dengenen die hen laten lichte
Gepaijt sijn met corten dichte
Ende op dat lange en achten nit.
Nochtan ne can men dat bedit
55
Met corten warden nit so clar
Gemaken, het ne blive swar,
+Daer die materie donker es.
Nochtan salic mi pinen des
Na mine macht in desen werke
60
Voertane meer; want alsic merke
Dat het u allen wel genuget,
So dunket mi dat het bat vuget
Dat ics ure alre wille doe,
Ende ikker oc den minen toe
65
Gevuge, dan ic al te lanc
Die tale makde an uwen danc.
Nu biddic bi gerechter trowen
Gemeene u, heeren, ende u, vrowen,
[p. 148]
Ende al dengenen die hir sijn
70
Versament omme die tale mijn
Te horne, dat si met gemake
Mi horen, want den inde ic nake,
Ende saen dis dichtens sal begeven;
Want twee der boeke sijn bescreven
75
Der viten van der vrowen goet
Daer mi die minne af dichten doet.
Nu comt dat derde boec hir voert;
Oc biddic dat ghijt gerne hoert,
Want menech bispel es daer in
80
Dat u sal geven groet gewin,
Wildiit te rechte merken dan.
Dit seggic dis ic u wel an
Ende onnen sal altoes der vromen
Die u sal van din hoerne comen.
85
Mar ware iman in derre stede
Die nit nontfinge mine bede
+Of mijns gedichts en achtte nit,
Hem ridic, alsic wilen rit,
Dat hi hem schide ut onsen ringe
90
Ende andre viten horen ghinge,
Die hem bat gaedden, ochte it el;
So dade hi hofscheit ende wel.
Mar Godelof! mi dunket wale
An u gelaet dat mine tale
95
U allen wel becomen sal.
Nu biddic dan dat overal
Gemaekt si weder een gestille,
Want die materie, daer ic wille
Af scheren mijn gedichte voert,
100
Welt al met staden sijn gehoert.
Nu biddewi dan algemeene,
Wat onser es grote ende cleene,
Den coninc van din paradise
Dat hi den rechten wech ons wise
105
Ten inde wert van derre viten;
Want salic mi terechte quiten
Van din gelove daer ic mede
Mi selven bant ende dat ic dede
Doe ic dat dichten onderstoet,
110
So motic van der vrowen goet
Die vite brengen toten inde,
Dis ic in ellef ijaren ghinde
Volcomen ben, alsic u seide.
Nu si die Godes mogentheide
115
In mijn geleede, ende ic sal u
Dat derde boec beginnen nu.
+Opschrift: hs. beghinet prologhe.
+f.256ro.
1Een schilderachtig woord, te vergelijken en in bet. overeenkomende met ndl. knikkebollen.
+f.256vo.
2Zie boven II, 5107, 7203, 10389, 12685, en beneden III, 112 en 131, 3345 en passim.
1d. i. wanneer. Het woord is tot heden slechts gevonden in de bet. terwijl (III, 170) en voorzoover, eveneens in het Limburgsch.
+f 257ro.
+f 257vo.
