XIV. Van din dat se onse Vrowe ende sente Yan Baptiste quamen visiteren.
Doe noch die maget wel gerakt
En lettelkijn bat was genakt
Der uren van des lives inde,
2560
Dat was in XII dagen ghinde
Of daer omtrent, alsic versta,
Der wilen daer si lange na
Geropen hadde in haren tide,
So quam die al gebenedijde,
2565
Die Godes moeder, die allene
Es moeder ende maget rene;
Ende die Baptiste sente Yan,
Din oc Lutgart so lief gewan
In haren dagen daer tevoren
2570
Dat sine meer hadde utverkoren
Dan andre sante, hi quam met hare
+Ter steden daer die Godes kare,
Lutgart, tin tiden was gelegen.
Nu hoert wis si daer selen plegen:
2575
Si gruttense eerlike alle beide;
Daerna die Godes moeder seide,
Die magt es edel ende fijn:
‘Lutgart, die utverkorne mijn,
Dat wi hir weder comen nu,
2580
Dats omme noch te trostene u,
Want wi vernemen alle dage
Beide an die bede ende an die clage
Daer gi ons dicke met versoekt,
Dat gi, Lutgart, nemmeer en roekt
2585
Te wesene in dit erterike.
Nu weist terasten; sekerlike
In corten stonden ende saen
So seldi des en inde ontfaen;
Ende oc, Lutgart, dis sijt gewes
2590
Dat u die wech geslegen es
Tin rike wert van ghinder boven,
Daer gi met ons selt Gode loven
Al sonder inde ende emmermeer,
Daer beide commer ende seer,
2595
Pine ende leet af es geverret,
So datter nimen hem en erret
Noch en beclaget, noch en weet
Wat commer es ochte ander leet;
Want daer noch honger nes noch dorst,
2600
Noch snee, noch hagel, rijm noch vorst,
Noch daer en es torment noch pine,
Daer emmermeer u staet te sine.
+Mar wildi horen wat daer es?
Verstaedt, ic saels u don gewes:
2605
Daer es die volle karitate
Die sonder inde ende sonder mate
Met onvergangeliker vromen
Makt salech alle die daer comen;
Daer es die blischap ende die feeste
2610
Die alre hoegeste ende die meeste
Die daer ochte elre wesen mach;
Daer es die eewelike dach
Die emmermeer es even claer.
Hort wat gi noch selt vinden daer:
2615
Ghi selt daer horen melodijen,
Den suten sanc van sinfoniën,
Den sanc van hemelscher musiken
Die u sal don van ioyen priken1;
Daer seldi schowen dat gi kinnet,
2620
Daer seldi vinden dat gi minnet,
Ihesuse, u soete minnekijn,
Die u sal in den arme sijn
Met groter eeren daer ontfangen.
Owi, Lutgart, hoe mach u langen
2625
Na die verwende sameninge,
Daer gi selt schowen teenen ringe
Die vire ende twintech seniore
Daer boven in den hogen koere!
Daer seldi sien die patriarken
2630
Met groten love ende oc met starken
Vrolike lovende allegader
Gode, onsen eeweliken vader;
+Daer seldi vinden die propheten
Die daer wel hoge sijn geseten;
2635
Dapostelen, die marteleren
Die alle u comen daer begeren;
Daer seldi sien die magedine
Die Gode loven sonder pine
Met claren sange ende ongespart.
2640
Oc seldi singen daer, Lutgart,
Dat sute vers, daer int gemeene
Den hogsten loven met allene
Die hir behilden sonder blame
Die suverheit van din lichame.
2645
Nu haest u dan ende sijt gereet,
Te derre vrowden sonder leet
[p. 173]
Sstaet u te comene eer it lanc.
Des mogdi ons wel weten danc,
Want wi ne willen langer nit
2650
U laten doegen hir verdrit;
Dit es die wille van ons beiden.
Nu gaet u dan, Lutgart, gereiden,
Want wi u noeden sckerlike
Ter feesten groet van hemelrike.’
2655
Doe dese wart ten inde quamen,
Orlof die Gods gelieve namen
Ende op tin paradise wart
Gevaren sijn. Doe bleef Lutgart
Daer liggende alse en blide wijf;
2660
Want daer si omme altoes kaitijf
Har selven achtte, sonder waen
Dis soudsi schire en inde ontfaen.
+Owi, hoe blide was die moet.
Der vrowen doe si dat verstoet!
2665
Wi soud u wel met corter spraken
Di vrowde mogen cont gemaken
Die si gevulde? Sijt gewes
Dat mi te lanc te toegene es
Die grote blischap ende hoe sere
2670
Sijs heft gedankt Gode, onsen Here.
Dos heft die magt gebenedijt
Vrowen Sybiliën oc verlijt
Ende andren vrinden din sijs onste.
Mar doe die Godes brut begonste
2675
Te disputeerne op dese dinc,
Een van din vrinden dis ontfinc
Groet wonder hoe dat wesen mochte
Bidis si hem van buten dochte
So blent, dat si noch schijn no dach
2680
En discerneerde noch en sach;
Bidis began hi spreken toe
Der magt ende ondervinden hoe
Dat wesen mochte. ‘Ic suelt u saen.’
Lutgart andwerdde, ‘don verstaen;
2685
Waer est dat mi die ogen sijn
So blent dat si noch dach noch schijn
En mogen schowen; mar en es
Van buten nit, dis sijt gewes,
Dat ic die Godes vrint beschowe.’
2690
Daer na begonste aldos die vrowe
Op dat bedit van derre saken
Te disputeerne: ‘Die genaken,’
+Sprac si, ‘din eeweliken schine
Daer Got verclart met al de sine,
2695
Dats met hem selven (want hi es
Die schijn die sonder al gemes
Beide onderscheedt ende oppenbart
Dat hi verlichtt ende hi verclart),
Si mogen wel bi namen kinnen
2700
Die Godes vrint; mar die van binnen
Gesuvert sijn, dat sijn allene
Die dat verstaen ende el neghene.’
Dos heft Lutgart getermineert
Die questie. Mar die disputeert
2705
Op die scrifturen, ghi nemt ware
Of sise wel ende oppenbare
Solveerde. Yasi, sonder waen;
Want die scrifture ons doet verstaen
In somer stede al die gelike.
2710
Nu mote Got van hemelrike
Ons allen geven selc geval
Dat wi daer boven int getal
Na desen live werden vonden,
Op welken tijt dat wi ontbonden
2715
Na desen live selen sijn,
Dat ons die eewelike schijn
Verelare ende ons dat lange leven
Na dit vergaende si gegeven!
