XV. Van din dat si din nonnen vorseide dat si na hare doet geplagt souden siin ende warumme.
+Tijn tiden dat Lutgart, die vrowe,
2720
Van allen leede ende allen rowe
In corden dagen soude wesen
Beide al onthachtt1 ende al genesen,
So sat bi hare op enen dach
Sybilie, die se goemen plach
2725
Met karitaten ende in minnen,
Ende andre nonnen van daer binnen
Die al den dach bi twen, bi drin
Dar quamen tuoeven ende sin
Lutgarden, die hen soude ontfaren
2730
Saen, dis si alle droeve waren,
Want si ontfruchtten dat verlis
Dat hen tin tiden ane wis
Dat si Lutgarden hir verloren.
Mar hoe die maget utverkoren
2735
Din vrowen heft gesproken toe,
Goet es dat ic u weten doe,
U closterlieden namelike,
Die om dat goet van hemelrike
Dat erdersche hebt gelaten al.
2740
Hoert hare hoe nu kastijen sal
U, die de werelt hebt gelaten
Ende u den dinst van karitaten
Onssinken laett ende u verwegen,
Lutgart, die maget wel gedegen:
2745
‘Gi vrowen’, sprac die fine maget,
‘Van enen pointe hebbic beclaget
+Mi iegen u, dat wetti wale,
In somen stonden; mar die tale
[p. 174]
Heft noch geweist al over nit.
2750
Dis hebbie lange en swar verdrit
Verdregren, want ic ben gewes
Dats Got tonswert verbolgen es.
Dat point, gi vrowen, dats dat wi
Beide algemeene ic ende ghi
2755
Ende alle die van derre abdijen,
Die omme omlost ter fermerijen
Hir comen na den clostersede,
Die Gods getiden, daer wi mede
Din hogsten wert betalen souden,
2760
Wart dat wi wel vergelden wouden
Van onser werschap dat gelage,
Te VII tiden van den dage
En ghelden nit na sijn gevoch,
Al hebbe wi der stonden gnoch,
2765
Mar onvergouden laten achter,
Dat sonde beide es ende lachter;
Want selke laten hen verdrieten
Des geldens, die nochtan genieten
Der karitaten van hir binnen;
2770
Selke andre laten hen verwinnen
Met treger ufeningen so
Dat si din viant maken vro
Met haren gheldene ende blide,
Want roekelose in allen tide
2775
So ghelden si dat Gods gelage
Beide alle nachte ende alle dage.
+Nu siet, gi vrowen, dit dat mi
Tonswert mescomt; want alse wi
Professie don, so wetti wale
2780
Dat wi onss selves altemale
Vertijen ende ons binden daer
Met allen din, si licht si swar,
Dat in die regele es gescreven.
Die dan in clostre hen begeven
2785
Om dat ghewin van harre baten,
Wat gaet hen over dat si laten
Met cranken wille hen so verbouden,
Dat Godes dinst blijft onvergouden,
Din igewelc, si wijf si man,
2790
Die singen ende lesen can
Ende es begeven, sonder mide
Vergelden moste in allen tide
Na dordenanche van den dage?
Nu hoert, gi vrowen; dese elage
2795
Hebbic gedaen spade ende vroech,
Dikke ende menechwerven gnoch
Op u, dat wetti-alle wel;
Mar over spot ende over spel
Verstondijt al. Mar, sonder waen,
2800
Gi vrowen mijn, dat was mesdaen;
Want over waer so seggic u,
Al houddi over scheren nu
Dat ic u segge ende over nit,
Die hogste vader, die versit
2805
Al dat men doet in erterike,
Hi sal masschin des hastelike
+Ende anders u dan ic nu doe
Gewagen. Wildi weten hoe?
Ic saelt u seggen, gi ijonfrowen;
2810
Mar wel verstaet dat ic in trowen
Ende oc met droever herten des
U sal gewagen. Sijt gewes
Gi vrowen mijn, dat Got, die Here,
Op al din closter es so sere
2815
Verbolgen, dat in corten dagen
Dit schinen sal; want swarre plagen
Mogdi wel wachtende alle wesen
Na mijn verscheeden, want van desen
Es emmertoe dat iugement
2820
Gedichtt van Gode op alt convent
Van der abdijen, dat so swar
Sal wesen, dat ghijs alle vaer
Selt hebben beide ijonge ende oude,
Want uwer alre es die schoude
2825
Van derre wraken. Mar, Got danc,
Dit blijft in versten even lanc
Dat ic in desen broschen live
Met u, gi vrowen, staende blive,
Dat lange nit bi aventuren
2830
En sal na desen dach geduren,
Want ic ben beide cranc ende out.
Nu siet, gi vrowen, dat die schont
Van din getiden die gi leset,
Alse u Got an dat gi geneset,
2835
Gi, die hir comt ter fermerijen,
So dat ghijs mogt vor Gode lijen,
+Voertane bat dan tote nu
Vergouden si; dat radic u!’
Dos sprac die Gods gebenedijde
2840
Met droever herten ende onblide
Din vrowen toe. Mar dat gi hoert
Mijn dicht en lettelkijn bat voert,
Dijs biddic u; so mogdi weten
Ochtic Lutgarden tin propheten
2845
Met allen rechte leggen mach,
Die dese wrake aldos versach
Ende oppenbarde vor den tijt
Dat si geschide, alse ons verlijt
Der vrowen vite ende ons orkonden
2850
Die vrowen selve die onstonden
Der wraken daer wi dichten ave.
Want sider, doe in haren grave
Lutgart, die maget, was geleget,
Dat, alse ons dat gescrefte seget,
2855
Geschide in corten dagen sent,
So sendde Got op dat convent
Die wrake horribel ende swar;
Want altehant begonsten daer
[p. 175]
Te queelne alle die ijonfrowen
2860
Meerre ende minder, die met trowen
Din Godes dinst en hadden nit
Vergouden; ende, alse ons beghit
Der vrowen vite, in corten dagen
So storven van der selver plagen
2865
Der vrowen XII ende meer.
Dis doegden jammer ende seer
+Die andre alle, ende oc in vare
Was igewelke dat op hare
Van derre wraken mochte vallen
2870
Dat lot. Dos hevet op hen allen
Gewroken wonderlike sere
Die negligentie Got, die Here,
Gelijc dat hen die fine maget
Tevoren seide al ongevraget:
2875
Lutgarden meenie, die hen das
Van Godes halven bode was.
Oc seget voert in dat latijn
Die wise man, die Iacobijn,
Dat hi tin tiden visiteren
2880
Quam dat convent ende instrueren
Die nonnen metten Godes warde.
Daer vant hi datten so verswarde,
Dat hijs en sonderlinc gewach
Dede in die vite; want hi sach
2885
Van tween gesustren die begeven
Daer binnen waren, dat si bleven
Beide even sere ende even saen
Van derre wraken so bestaen,
Dat si tesamen oc verschiden.
2890
Oc segt die broeder van hen lieden
Dat hi se utleedde ende hise beide
Eens dags in enen grave leide.
Mar doe die wrake, daer ic u
Gedichtt af hebbe al tote nu,
2895
Al dat convent van dire abdijen
Bi Gods gedoege, die kastijen
+Die vrowen wilde, hadde overronnen
So lange, dat van XIIII nonnen
Was afgekervet dat getal,
2900
Got, die ingeert die werelt al,
Hi heft bi beden van Lutgarden,
Die wilen dat met haren warden
Gelovede allen din ijonfrowen
Dat si altoes te goeder trowen
2905
In har gedinge soude wesen,
Die andre alle don genesen,
So dat die wrake noit sent
En hadde macht op dat convent,
Nit eer nochtan dan altemale
2910
Was van din vrowen ende wale
Gekorrigeert die sware exces,
Daer noch af geseget es.
