XXIV. Van der wraken dar si af hadde geprofeteert ende hoe si gestilt wart.
5215
Tin tiden dat Lutgart, die vrowe,
Hadde overleden allen rowe
Ende si ter eeweliker vromen
Was met volmakder eeren comen
Daer si na pogde manech ijaer,
5220
So wart die profecije waer,
Die profeteerde in haren dagen
Die maget; want met swarre plagen
+Wart so ghegheccelt dat convent
Van dire abdién, dat noch sent
5225
Noch dartevoren selc verdrit
En was darbinnen nie geschit;
Want van din vrowen die begeven
Daer binnen waren, staet gescreven
Dat van virtienen dat getal
5230
Nam ave ende oc dat ander qual
Van sochten1 ende van teerchainen
Der gherre die hen plagen fainen2
Ende hen te gevene al te trege
Int gelden van den Gods gelege3
[p. 198]
5235
En migel deel, alsic vertrac
Doe ic van derre wraken sprac.
Mar doe die negligentie gnoch
Gewroken was, so dat verwoch
Die scarpe gheecele al te sere
5240
Din vrowen, die op onsen Here
Kraijerden stille ende over lut
Ende op Lutgarden, sire brut,
Beide alle dage ende alle nachte,
Ende dat der maget hars gedachte
5245
Alteenen baden ijonge ende oude
Met starken beden, Got, die woude
Vertoegen dat die fine maget
Die gracie hadde an hem beijagt
Dat si din closter mochte ontladen
5250
Van derre wraken ende in staden
Staen al dengenen die op hare
Kraijrden stille ochte oppenbare,
+Hi dede al over waer bekinnen
Der vrowen ere van darbinnen
5255
Die oc der wraken hadde ontfaen
En migel deel, dat sonder waen
Lutgarden bede soude wesen
Warbi dis ongevals genesen
Die closter soude in corten tide,
5260
Ende dat die Gods gebenedide
Met harre macht van derre wraken
Saen soude en salech inde maken.
Mar hoe die vrowe dat vernam
Daert ons te wetene ave quam,
5265
En mach nit bliven ongesegt,
Want Godes lof daer an gelegt,
Die gaf Lutgarden selke macht
Van inpetreerne. Op enen nacht
So quam en vision tevoren
5270
Der nonnen dis si groten toren
Hadde int begin van din beschowe
Mar weder schire wart die vrowe
Gesett te rasten van din vare:
Want dat en volk, dat droemde hare,
5275
Ter kerken ingewaden quam,
En fel, en tornech ende en gram,
Dat al die kerke met gewonde
Onssetten ende ontmaken soude,
Mochtt enegssins das overcomen;
5280
Want over waer heft si vernomen
Dat hem dis pijnde met geninde
Dat ombestirege1 ingesinde
+Dat in die kerke was gerakt.
Oc heft dat wreede volc gemakt
5285
So groet gemalsch hare ende ghens
Ende hem gepijnt so menegssens
Die kerke onssetten altemale,
Dat oc har lijf die nonne wale
Verliesen waende al onverwert.
5290
Oc wart die vrowe so ververt
Van din geruchte in haren drome,
Dat si met eenen starken goeme
Began te roepene: ‘Helpe, owi!
Owi, Lutgart, si doeden mi!
5295
Wat magic don? Owi, kaitive!
Si roven mi van minen live!
Helpt mi, Lutgart, ut derre noet!
En doedijs nit, ic blive hir doet!’
Doe dese clage was gedaen,
5300
So sach si voert dat quam gegaen
Lutgart, die vrowe, ut haren grave
Wel gewarneert met enen stave,
Ende die daer makden dat gelut
Met groter hasten ijagede ut
5305
Ende uter kerken alle dreef
So datter een nit in ne bleef.
Doe dochte voert der selver nonnen
Die dit te schowene heft begonnen,
Dat die gebenedijde magt,
5310
Doe si dat volc hadde ut geijagt,
Tin grave quam al sonder beide
Ende hare also daer binnen leide
+Alse het gerievede din lichame.
Dos heft die magt van hogen name,
5315
Lutgart, die vriheit van der kerken
Behouden. Mar die wilde merken
Van desen drome al din proses
Gelijc dat hi vertrokken es,
Hi mochte oc vinden dat bedit
5320
Wel bi hem selven, want het nit
En diskordeerde van der saken,
Dats van der nameliker wraken,
Waromme dat hi was vertoegt
[p. 199]
Der nonnen. Mar die nawer poegt
5325
Na dat verstaen van din bediede,
Hi si dis seker, dat die liede
Die dat gheruchte maken daer,
Die wrake horribel ende swaer
Bedidde wel terechte; want
5330
Sent dat Lutgart hare onderwant
Dat wreede volc met haren stave
Te ijagene ut, daer wi nu ave
Din droem bedieden, so ne was
Darbinnen nimen die hem das
5335
Beclagen mochte, alsic versta
An dat latijn, dat hem te na
Die wrake lach; mar die ijonfrowen,
Die daertevoren so teblowen
Geweset hadden, weder alle
5340
Genasen van din ongevalle.
+f.345ro.
1Vgl. III, 2160, 5197, 5231 en II, 4725.
2hetzelfde als feinen (Mnl. Wdb.) dat ook wederk. kon worden gebruikt, evenals hem vensen.
3d. i. het betalen van hetgeen men aan God schuldig is, m. a. w. het bidden. Gelege komt ook elders voor in de beteekenis van gelage; de eigenlijke bet. is wat men schuldig is voor gemaakte verteringen. Vgl. Mnl. Wdb. op gelage, en hier III, 2758:
en vlgg., vooral 2774:
Vgl. vs. 2832:
Zoo zal ook II, 6682 de uitdr. quiten har gelege moeten worden opgevat, nl. voor de zieke non heeft zij uit alle macht met hare gebeden hare plichten vervuld, d. i. ‘zij heeft voor haar de vurigste gebeden opgezonden.’ Vore schijnt aldaar adverbiaal te zijn gebruikt of alleen met al verbonden te moeten worden. Doch gelege hangt niet van vore af: in dezen zin moet de aanteekening aldaar worden gewijzigd. - 5247 l. magt.
Die Gods getiden, daer wi mede
Din hogsten wert betalen souden,
Wart dat wi wel vergelden wouden
Van onser werschap dat gelage.
roekelose in allen tiden
So ghelden si dat Gods gelage.
‘die schout van den getiden
die gi leset.’
