Mariken van Nieumeghen


auteur: anoniem Mariken van Nieumeghen


editeur: Dirk Coigneau


bron: Dirk Coigneau (ed.), Mariken van Nieumeghen. Verloren, Hilversum 1996  


verantwoording

inhoudsopgave

doorzoek de hele tekst


downloads

© 2002 dbnl / Dirk Coigneau  


DBNL vignet

III Hoe Mariken van haerder Moeyen schiet ende uut Nieumeghen ghinck.

[A 6r] Aldus es die ionghe maecht Mariken van haerder Moeyen gescheyden ende al weenende seer mestroestich metten donckeren avont uuter stadt van Nieumeghen ghegaen, so langhe dat si quam nevens een groote, dicke haghe, daer si met grooten drucke onder ghinck sitten weenen ende screyen, haer selven den viant seer dicwils overghevende met droever herten, tot haer selven segghende aldus:

[p. 65]
tekstkritische noten

 
Weemi, suchten, crijsschen ende hantghewrinck,137-156137
 
Mi selven hetende vermalendijt,
 
Dats nu mijn solaes ende anders gheen dinck139
140
Doer mijns moeyen scand(i)ch verwijt.
 
Eest onrecht dattet mi spijt141
 
Sonder cause sulcken woorden te lijden?142
 
Neent vri. In mi groeit sulcken nijt143
 
Daer therte in wast nu talder tijt,144
145
Dat ic quaet ghenoech sitte in dit berijt145
 
Om mi selven eewich te vermalendi(d)en.
 
 
 
Hulpe, welcken temptacie comt mi bespringhen?
 
Wil ic mi selven verhanghen oft craghen?148
 
O ioncheyt, suldi u connen bedwinghen
150
Oft en wildi nae gheen reden vraghen?150
 
Wie soude oock alsulcken woorden verdraghen
 
Sonder schult? Hi en is niet levende, ic meens,152
 
Diese sonder verdiente wel soude behaghen.153
 
Dies segick in wanhopen die mi comt belagen:
155
Comt nu tot mi ende (helpt) mi beclaghen,
 
God of die duvel, tes mi alleleens.156