|
|
|
| |
Een opregt gemoed is zonder vrees.
Horat. Lid. 3. Od. 2.
*EEn Man die 't heilig regt bemint,
En tot de ware deugt gezint,
Standvastig in haar paan blyft wandlen;
Doet nooit, onwrikbaar voortgezet,
Op 't heldespoor een enkle tret,
Om tegen zyn gemoed te handlen.
Laat borgeren op hem gestoort,
Een scherpen oproer dryven voort,
Om dat hy haar verduivelt opzet
Niet volgen wil, maar tegen streeft;
Laat een tyran, daar 't al voor beeft
En die zijn dwinglandy in top zet,
Hem dreigen met verlies van goet,
Aantasten in zijn eer en bloed;
Laat hem Eool met al zyn winden
Bestormen op de barre Zee,
Laat hem Neptuin geen veile ree
Op eenig oort of strand doen vinden.
| | | |
Laat den vergramden dondergod
Zyn sterke hand uitsteken tot
Zijn ondergang met blixemstralen,
Geen laffe vrees of yd'le smert
Zal immer zyn gematigt hert
Van 't ligt zijns Noordstars af doen dwaalen,
Al snorden't aardryk, en de Zeen,
En 's Hemels ligten onder een,
En wierden na zyn kop gedreven,
Hy zal door zyn standvasten geest
Gestyft, de stukken onbevreest
Zien storten op zyn lyf en leven.
|
*Dit vers is een vertaling van't geene de Heer Cornelis de Wit uit Horatius uitsprak toen hy ter pynbank geleit wierd.
|
|
vorige
