|
|
|
| |
Op de wijse, Laestmael ontrent den avont par
avontueren.
VEnus die heeft mijn hart van binnen
met Cupidos strael seer swaer gewont
Daer in onsteken het vier der minnen
Dat in my brant tot deser stont
Al in dat herte mijn, en sal daer altijt zijn
Om haer alleen ben ick in lijden
Treuren soo moet ick dach ende nacht,
Troost sy my niet tot desen tijden
Soo blijf ick heel in druck versmacht,
Daer sy eerbaer, niet sal laten haer dienaer.
Mijn lijden wil ick haer openbaren
En haer ontdecken mijns herten gront
Die reyn liefde haer oock verclaren
Daer me ick doodtlijck ben gewondt
Troost en confoort, door een minnelijc woort
Aenhoort schoon lief het bitter claghen
Van my die v trouwelijck bemin
Ghy hebt mijn vryheyt neder geslaghen
En hout ghevanghen hartmoet, en sin,
Of ghy lief jent, moet zijn mijn assistent
Schoon bloem vol weerden.
| | | |
Peynst niet schoon lief dat ick
beminne
V goet oft schat t'eenigher stondt,
V eerbaer wesen oprecht van sinne
Heeft mijn jonck hert dus seer ghewondt
V schoon samblant, v zeden triumphant
Och mocht ghy sien mijn hart van binnen
En mijn ghedachten bekennen vry,
Niemant dan v, soudt ghy daer vinden,
Want waer ick ben zijt ghy by my,
Ghy zijt ghebleven, mijn troost verheven
Altijt dach ende nacht, staet ghy in mijn ghedacht
Lief ghy alleen condt my ghenesen
Met een troostelijck woort wt uwen mondt,
Wilt doch schoon lief melijdich wesen
En maken mijn ghequest hart ghesont
Dat nu moet quijnen, en heel verdwijnen
So ghy mijn alderliefste greyn, door v goetheyt certeyn
O Lief wilt v tot mywaerts keeren
Verlost v dienaer van verdriet,
Die v bemint in deucht en eeren,
Acht doch qua nijders tonghen niet,
Moet ick v derven, soo moet ik swerven
Altijt nacht ende dach, leven in groot geclach
Alle mijn droefheyt soude ick verliesen
Ende mijn treuren heel vergaen,
Als ghy schoon Lief my ginckt verkiesen
Als ick v tot liefden heb ghedaen.
Want tot elcken keeren, gae ick v begheeren,
Wtvercoren Karsou, tot een echte huysvrou
Princesse Lief wilt v doch wenden
Tot my v dienaer tot deser stondt,
En hem nu troost en confoort senden
Dat bidde ick v wt harten gront,
Wilt doch aenschouwen, mijn hart vol trouwen
En niet aensien, wat qua clappers bedien,
|
|
|