[p. 92]origineel
Sonnet.
T'Waer een ghevaerlijck dinc voor een Iagher kloeckmoedich,
Zoo hy dorfde bestaen, de Leeuwin in het Velt
Te grijpen by den hals, die door vvreetheyt ontstelt,
Wilt aen haer Ionghskens teer strijdende zijn behoedich:
Want meenende te vaen een Ghedierte zoo vvoedich,
Ghevanghen mocht hy selfs neder vvorden ghevelt,
Ende zoo syn den roof, door een meerder ghewelt,
Van den roof, die hy had ghedacht te grijpen spoedich.
Alzoo gaet het ooc toe, met dese Ionghemans,
Die door vermetentheyt, hen toeschrijven de cans,
Over de Vrijsters svvac, door loosheyt te ghevvinnen:
Maer meenend' in het net, der Liefden te beslaen,
Een ander, vvorden sy in 't selve net ghevaen,
Verliesende met schandt de cans in 't spel der minnen.
Tel chasse en Ioye,, & ris, Qui de sa proye,, est pris.
[p. 93]origineel
Incautas captat volucres incautior aetas,
Et ruit in tusur, diua Diana tuos.
Et viden' vt captat, reti captatur amoris,
Et praedo praedae praeda fit ipse suas?
[p. 94]origineel
1.
Ic hoop en ic ducht,
Ic sorghe en ic sucht,
Ic lyde en ic verdraech,
'tIs Menschelijc dat ic jaech.
2.
Veel te jaghen en niet te vaen,
Veel te hooren en niet te verstaen,
Veel te sien en niet te mercken,
Dat zijn dry verloren vvercken.
Op de vvijse: Myn soete Lief en ic.
LEst leden byder nacht /
Doen het begon te daghen /
Ghetreden wt de Iacht /
Door seer vermoeyt van Iaghen /
Een Dier // seer fier /
Ic worde haest ghewaer /
Dies wy // seer bly
Het ghinghen trecken naer.
Dit Dier / het soete Dier /
Dat heeft myn Hert ontsteken /
Al met het minne vier /
Door Cupido zijn treken /
Die smert // in 't Hert /
Ick lyde heel onsacht /
Sy is // seer fris /
En groot van my gheacht.
Ick vongh dit Dier naer wensch /
Hoe wel het seere vluchte /
't En was geen Dier / maer Mensch /
Vol vreuchde en ghenuchte /
Een Maecht // 't behaecht
Den Iagher van zijn tocht /
Om dat // 'tghevat
Hy't selfde Meysken brocht.
Dees Nymph' en dertel Wicht /
Hy had tot syn beloone /
Van wesen en ghesicht
Als een Goddinne schoone /
Hy kreech // te deech
Syn wensch door 't Iaghen vroet /
Den loon // seer schoon
Den arbeyt versoet.
[p. 95]origineel
Ghy Princen Iaghers al /
Die 't diepe Wout doorgronden /
Als ghy siet u gheval
En spaert niet uwe Honden /
Noch Pijl // dewijl
V tot voordeel strect /
V Booch // om hooch
Naer 't weerdich Dierken trect.
Ic heb ghejaecht met mijn Honden,, Weynich troost heb ic ghevonden.
Noch wil ic jaghen met mijn Winden,, Ic hoop ic zal noch troost vinden.
Op de vvijse: Myn Ooghskens vveenen.
EEn Blomken cierich /
Schoonder noyt gheene /
In 't Hert alleene
Spant sy de Kroon /
Dies ickse vierich
Bemin certeene / In 'sWerelts pleene /
Leeft gheen zoo schoon.
Sy is van zeden /
En fraey manieren /
Niet om versieren /
Als Pallas wijs /
Gheeft sy oock reden /
Seer goedertieren / Al haer bestieren
Is seer propijs.
In't aenschijn jeuchdich
Sietmen klaer blincken
D'Ooghskens die wincken
Myn Hert tot haer.
Wou sy eens deuchdich
Mijn pijn gedincken / En my troost schincken
In 't lyden swaer:
Dan soud' myn suchten
En swaerlijc lyden /
Seer haest verglyden /
En myn Hert sou
Met veel ghenuchten
Hem seer verblyden / Tot allen tyden /
Heel vry van rou.
Princesse goedich
Deuchtsame Vrouwe /
Wilt eens aenschouwe
Mijn groote pijn.
Komt laeft my spoedich
Met Venus Douwe / Eer ic van rouwe
Gheheel verdwijn.
