Het doucht, ik sta onder applaus en speel

een klucht met zeep en harig putje; vlok

onttrekt het lodderoog aan lege zalen.

Een schrompelige, biggelende tuit

snikkend in pijpestelen, lemen voeten.

Katharsis van dit absurdistisch schouwspel,

nog even, even nog mijn moederschoot!

 

Wat? Klinkende cymbaal? Of bij de buren?

Ik hang een hoofd en clown uit, zeugma, peuter

mijn tranen weg en raak ineens volwassen.

Welk Indisch rijstveld, essay van Montaigne,

Salvadoraanse guerillero roept?

Omgord met schaamte prevel ik vergeefs

tegen een wereld die mij altoos draait

en druip weer af, door niemand onbegrepen.