Ik lig in bed met Lowell's tiende muze

als parasol tegen de dag. Vraag niet

dit toe te lichten want het is al licht

waar Jan en Alleman de adem haalt.

De sfinx is niet op muizenjacht maar raadselt

tussen de tenen, lid van mijn geslacht.

 

Met niets om wakker van te liggen sta

ik ook niet op. Het goede been, daar is

sfinx paard gaan rijden en het ander soest.

 

‘Jaja, aan Mozes zou ik moeten denken’,

maar als een oude tafel drukt dik dek,

op mij zijn hele heuvelen gevallen.

Wat zal, bij God, ik nog opkrabbelen?