't Was in de aula warm als in een stal.

Het is, dacht ik, naar buiten kijkend langs

zijn kist naar de Japanse kers en de

weldadige magnolia's, nog niet zo gek

om er zachtjes van door te gaan, nadat

je de verwarring die door je bestaan

veroorzaakt is, tot dit mal, lief gedoe

hebt teruggebracht. Ik zag me al een uur

lang diep betreurd met lint en Aronskelk,

Mahler, enig gesnik en toespraken en al

er ook zo bij liggen. En daarna jij en Ad,

Christine, familie, vrienden, wat collega's

bij schrale koffie maar wat raak kletsen

over mijn eigenschappen die ik nooit bezat.