Het Al dijt haastig uit, maar ik krimp langzaam in -

De tachtig jaar voorbij - naar lichaam, ziel en zin

In tijd en ruimte zwelt het Al, ik schrompel tussen

Een ongeweten einde, een vergeten begin.

Euklides, Newton, De Sitter, Riemann: ik weet hun namen

En hun heelallen kan ik somtijds vaaglijk ramen,

In een formule - t betekent daarin tijd -

Vat Einstein alles (wát precies?) symbolisch samen.

Wat Einstein heeft bedoeld wil ik begrijpen

Daartoe moet mijn verstand nog jaren rijpen.

Wat tijd is weet ik niet, ik weet alleen

Dat míjn tijd jammerlijk begint te nijpen.