Tussen het dode hout

ligt de asbijl en wacht, groeit

de pijl in de boom

die van licht is

verstoken, terug in zijn schacht.

 

Zoals een karaf soms

tot aan haar hals is

gevuld met scherven, beweegt zij

haar handen onder de schors

 

daalt haast tastbaar de zon

in mijn ogen, leg ik de bijl

aan de wortels

en wacht.

Toen zijn tuin weer volledig

van aarde was, de moerbeiboom

geveld, begroef hij zijn vlinders

tussen het gras.

 

Omdat de stenen hier van steen zijn

omdat het water in zijn veldfles drinkbaar is

 

staat hij gespeld in zijn

huid, omklemmen zijn handen

de hand in zijn borst, nadert

steeds sneller de rupsband

 

zijn dorst.