Van alle kanten, niet van zee

brengt de dag een orgel mee:

 

drie orgelschelpen op een rij.

De wind blaast vrij in allebei.

 

Het tweetal meeuwen dat hier vliegt,

krijst dat alle zonlicht liegt.

 

En wat er over is ten slotte,

omdat het weggaan niet zo vlotte,

 

strijkt op het zwijgend orgel neer,

kijkt mij aan en is niet meer.

Geen schrijn van goud,

geen zon in reliëf.

 

Dit torentje bewoond

door bot,

jouw beker waarin drijft

een lok,

 

de schaduw die je kust.

 

Lach maar om mijn hoofd dat wiegt

en dat zich vol gedachten liegt.