Tussen de schuttingen berijpt

je rust, je magerte die pronkt met

een tweelingroos lachwekkend verfrommeld

 

Over je border zijn alleen maar

winters gekomen, lijkt het. Schabbig

lig je erbij. Een zootje stengels

 

rest je, dat niets draagt, niets dan die

ene margriet, in haar iele dans soms

kwansuis kussend je platte gras.