[p. 47]
[Gedichten Drs. P en Pieter Singelenberg]
De reiziger ging liefst alleen op pad
Afkerig van het standaardavontuur
En onbezonnen als een vrije vogel
Dit bleek nadelig voor zijn levensduur
Zijn laatste uiting was: ‘Hoe is het mogel...’
Hij keek nog even rond, en stortte neer
De oorzaak van zijn sterven was een kogel
Hij viel nochtans niet op het veld van eer
Maar op de bendenspeelplaats van een stad
Toerisme? Leuk - en soms ook ongezond
Wat niet te zien is op uw plattegrond
Drs. P
bij monde van
een dubbele kleine ballade
op de altijd zachte sponde
leefde zij met vele monden
ik bevoer haar warme lethe
nadat zij mij had vastgebeten
door een rillend brein gedreven
kwam zij tot satanisch leven
en sloeg met lijf en leden
mij golvend van haar treden
ik heb haar bij de hals genomen
gezoend en toen is ze omgekomen
onder het altijd grauwe zwerk
stelde hij weer paal in perk
mijn opwinding was alleen voor mij
hij hoorde er helemaal niet bij
door zijn ruige brein gedreven
bracht hij het tot even beven
we lagen stil omhoog te staren
en deden of we samen waren
toen hij door slaap was overmand
heb ik een mes in zijn borst geplant
envooi:
o prins, waar liefde werd verdrongen
is ze altijd met begrip bezongen
geef nu de passie ruim baan
die hier woedend naast wil staan
pieter singelenberg
