Dat in haar iemand schuilen zou die anders

leven wou maar door haar geen kans geboden

kwijnt in een verdrukt bestaan. Een vrouw

die van geduld een tuin zou maken, dagelijks

en zonder haast haar hand toestond te doen

wat hij te doen maar vond, die rondging

en sereen het bloeien komen liet dat komen wou.

Zij zou niet ongeduldig dromen vullen

haar geest zou dieper zijn en meer verstaan

mystiek staarde haar aan uit roos en tulp

en aan de appelboom het leven zelf.

Ook zou ze soms de hovenier zien gaan,

raakte niet aan want wist wie hij kon zijn.

Geen ongeloof of veinzerij maar alles echt.