Van Sinte Willibrordus. Den 7. november.

Op de wijse: Wilhelmus van Nassouwe.

 
HOllant waer is gebleven,
 
U goedertieren aert,
 
U trouw, geloof, goet leven,
 
Daer gy door waert vermaert?
 
Simpel waert gy van zeden,
 
Opregt en eel van bloet,
 
Godtvrugtig, vol van vrede,
 
Stantvastig van gemoet.
 
 
 
Dit plag u wel te leyen,
 
Tot eendracht en verstant,
 
Nu is u Leer verscheyen,
 
Na yeder Predicant,
 
Qualijk waert gy beraden,
 
Ligtveerdig als een riet,
 
Dat gy u ouders paden,
 
Soo schandelijk verliet.
 
 
 
't Is duysent Jaer geleden,
 
Sint Willeboort Gods Leer,
 
Quam preeken in u steden,
 
De Afgoden worp ter neer,
 
De Kerken en Outaeren,
 
Die gy nu hebt ontstigt,
 
Zijn over duysent Jaren,
[p. 49]
 
By hem, Godt opgerigt.
 
 
 
Die maekt gy nu ter schanden,
 
Daer God was eerst ge-eert,
 
Met sang en offeranden,
 
Soo 't out Geloof ons leert?
 
Segt my waerom die reden,
 
De saek is van gewigt,
 
Hebt gy 't geloof vertreden,
 
En nieuwe Sect gestigt?
 
 
 
Heeft God u oyt doen preken,
 
Door eenig Seraphijn?
 
Of is u oyt gebleken,
 
Een wonder Hemels schijn?
 
Bevroet wel eens mijn woorden,
 
O vrome Batavier,
 
En wilt niet meer ten noorden,
 
Dus zeylen over stuer.
 
 
 
O Prince door u gratie,
 
En Goddelijke kragt,
 
Wilt onse Hollantsche Natie,
 
Weer brengen tot eendragt;
 
Doet haet en nijt cesseren,
 
Worpt alle twist ter neer,
 
Op dat regt mag floreren,
 
U Catholijke Leer.