[p. 33/P]origineel
[Traag glijden mijn vermoeide voeten...]
Traag glijden mijn vermoeide voeten
omlaag langs de spijlen van het roestig ledikant
hoe diep zal ik naar mezelf terug moeten
voor ik weer bij jouw hart ben aangeland
Jouw spijt plaveit mijn teerste plaatsen
mijn angst overspoelt jouw diepste wond
maar woorden zijn als echo's die weerkaatsen
op onze huid die nooit genade vond
Weet je de kleur nog die we nooit meer zagen
sinds die nacht samen in het oude bed
we baden ons in het goudbrons van die dagen
maar hebben de spiegel nu in het lamplicht gezet
en telkens stellen we elkaar nieuwe vragen
maar het antwoord is altijd een tegenzet
henriette faas
[p. 34/q]origineel
Alleen al om de platanen
wil ik dat het weer zomer wordt
Krachtige ronde schermen
zwellen in de zon
als uitgevouwen schoten
Een waaierspel van
stralenkransen schildert
cirkels schaduw op de weg
Weerbaar tegen de
azuurblauwe hemel
Maar vogels vallen
uit de wolkenzwarte lucht
als stormwind jaagt
over het bange land,
bloemstelen knakt en
knoppen breekt van
bloesempracht,
en ontbladert meedogenloos
al wat schoonheid is
en rimpelloos
henriette faas
[p. 35/Q]origineel
[advertentie]
