[p. 37/R]origineel
Suicide...
...ik heb geweten...
dat zij zich ten einde zweeg...
haar blik kreeg vat
op verten achter mij...
en toen zij zachter sprak,
de broze zegels brak
van haar besluit,
heb ik geweten,
dat zij vluchten zou...
in zuchtgeworden,
vruchteloos geluid...
om haar gestalte
drong de schemer aan...
zij is als nevel
langs de lichtbreuk
heengegaan...
rikkie keller
