[p. 23/L]origineel
Acceptatie, verkrampt
Kus de kranten schoon, Echo
Het is bijna tijd
Echo, ren door het bos
Roep de naam en pluk de kranten
Het leven is poreus
Het leven is poreus
Accepteer het verlies, Echo.
Lik de koude soep van het bord, Echo
Kijk hoe de herinnering rijpt
Echo, dans om het bloemenbed
Schaterlach om de geplukte anekdotes
In ieder detail het geheel zien
In ieder detail het geheel zien
Dat is wijsheid, Echo.
Klop je haar uit boven haar foto, Echo
Zie dat ze zichtbaar blijft
Echo, niets brandt zonder vuur
Strijk de lucifer en laat haar branden
Rouwen is nasterven
Rouwen is nasterven
Neem afstand, bewaar.
richard dekker
[p. 24/m]origineel
richard dekker
Roetheens bezoek
Ik verblijf in vlees
dat maar niet wil sterven
Daarin trek ik rond
op zoek naar waarde'
Zolang ik op uw knekels blaas
ontsnapt uit u geen leven
Waait mijn adem door uw levend vlees
dat stilaan verliest zijn waarde'
En dan...
Aan 't eind van deze plundertocht
in een lijf, ontdaan van waarde'
staak ik 't knekelblazen
en ontsnap ik met u - het leven
[p. 25/M]origineel
Helden
Onbegrepen schuwte
wie het paard in zich ontkent
door een muilpaard te veinzen.
De angst dapper te zijn
voor wie helden schampert.
Onbeschaamde luiheid
wie strijdt om vergeten slagen
door in boeken te schrappen.
De trots van een verliezer
voor wie helden dwazen zijn.
Onbehouwen hovaardij
wie liefde ziet in domme noodzaak
door te zijn wat je verovert.
De lompheid van de dichter
die zijn eigen helden speelt.
[p. 26/n]origineel
De dag dat ik iets wilde doen
[vermomming van een gênante vertoning]
[vermomming van een gênante vertoning]
Dezelfde vrouwen schreeuwden om aandacht
en de familieleden vraten zich een weg door de week
en mijn moeders hoofd werd vierkant in vier dagen tijd
en mijn vrienden, wat een schamel aantal, stonden te gapen
en dan waren er klaplopers, verkleed als kunstenaars
en figuren uit boeken ver-van-hier
Dat was op de dag dat ik besloot te buigen
ik wilde buigen als nooit daarvoor
zoals nog nooit door mij
zoals nog nooit door wie dan ook
ooit gebogen was
Ik wilde buigen om het mooiste
in de ogen te zien
Hoe diep mocht ik buigen
Dezelfde huisgenoten vergaapten zich aan mijn bezittingen
en de teamgenoten hikten om het hardst hun centen op
en mijn moeders lijf werd een harde klomp in vier dagen tijd
en mijn vriendinnen, wat een armoedige aanblik, ze deden niets
en dan waren er loslippigen, vermomd als dweepzieken
en mensen die ik nooit eerder gezien had
Het valt niet mee te buigen - niet voor mij
ik wilde buigen als nooit daarvoor
zoals buigen nog nooit omschreven was
zoals nog nooit de bedoeling was geweest
dat ooit gebogen zou worden
Ik wilde buigen om het mooiste
van mijzelf te laten zien
Hoe diep mocht ik buigen
[p. 27/N]origineel
Dezelfde hoogwaardigheidsbekleders verstoorden mijn ritueel
en de omstanders brulden laconiek hun vervoering
en mijn moeders benen leken wel ivoren kolommen, eeuwen oud
en mijn helden, een onwerkelijk zootje, namen hun poses aan
en dan de schuldeisers, verkleed als vriend of huisdier
en voorbijgangers verborgen in hun kraag
In hun midden stond ik, om het hardst te buigen
ik wilde buigen als nooit daarvoor
zoals alleen ik kan buigen, met mijn fysiek
zodat buigen weer iets bijzonders werd
niet het zinloze buigen om het buigen
ik wilde buigen om het mooiste
dat met buigen te bereiken is
Hoe diep mocht ik buigen
Dat viel wel mee
Ik buigen
Mijn uiterste best
Daarna ging iedereen zijns weegs
de vrouwen gingen elders aandacht trekken
familieleden, vrienden, teamgenoten, vriendinnen,
hoogwaardigheidsbekleders, huisgenoten, omstanders,
ze gingen, alleen, in paartjes of met hele groepen tegelijk
verduiveld, gingen ze. Huisdieren, helden, schuldeisers. Daar
gaan ze. En ook mijn moeder met haar blokhoofd op haar stenen
klomp en stampend met haar ivoren poten. DONK DONK DONK. Kijk
ze gaan, allemaal.
richard dekker
