[p. 36]origineel
Ik luister in de consul
Ik luister in de Consul, met mijn ogen dicht
naar het gekraak van je postmoderne bank
en het handje dorre woorden uit je kleine mond
heel in de verte klinkt steeds weer
de klacht van een snel vergeten vrouw
ik luister in de Consul, met mijn ogen dicht.
Ik luister in de Consul, met mijn ogen dicht
inééns klinkt uit je geërfd ledikant
heel hoog, de hybride samenzang
van fiktie en verlangen
die de lusten heeft verlaagd tot Libelle-liefde
ik luister in de Consul, met mijn ogen dicht.
Ik luister in de Consul, met mijn ogen dicht
naar de kwetterende kanaries aan de bar
naar gedachten, leger dan verlaten binnenplaatsen
vanuit de petit salon klinkt het getik
van druppels zweet in het harteloze neonlicht
ik luister in de Consul, met mijn ogen dicht.
[p. 37]origineel
Ik luister in de Consul, met mijn ogen dicht
naar de oproep van een reeds gestorven dichteres
die in de uithoek van haar duistere gedachten
het geloei uit hartstocht verwarde
met een opgedragen plicht
ik luister in de Consul, met mijn ogen dicht.
Ik luister in de Consul, met mijn ogen dicht
de commies De Wolff rekent grommend af
hij riekt wat uit zijn mond
dat zal wel zijn geweten zijn
ik luister in de Consul, met mijn ogen dicht.
Ik luister in de Consul, met mijn ogen dicht
een kassabon fladdert op je rok
of de rekening hoog is? dat weet ik
of je auto start? dat weet ik
vanachter het stadhuis komt een witte zon op
dat begrijp ik uit het ijs in je grijze ogen
ik luister in de Consul.
HENK HOUTHOFF
[p. 38]origineel
[advertentie]
