Ik ben een puber in het diepst van mijn gedachten

een kleuter in de krochten van mijn ziel

Een schoolkind dat het nooit heeft kunnen velen

dat het Leven - later dan - zo tegenviel.

 

Mijn hart een zilvermeeuw besmeurd met olie

de kop geknakt in onbegrepen pijn

Een meeuw voor wie de Vogelklas van Karel

Helaas al lang geen redding meer kan zijn.

 

Mijn brein verweerd als een bemoste muur

verteerd door alcohol en cocaïne.

Mijn bloed verworden tot een stinkend zuur

Mijn lijf een langzaam dooddraaiende turbine.

 

Er is geen hoop en geen vergeving voor dit al.

Wel zijn er van die spaarzame momenten

Dat je even lacht, gelooft in dit Heelal.

Maar dat sterft dan wel door Gebrek aan Centen.