[p. 48]origineel
De Khan, de Dienaar, de Strijd
De grootgevonden banden
in polonaise langs de muur
vindt de khan geen verstrooiing
Branden, zingt het: branden
maar de bulten op handen en voeten
binden de khan aan de verveling
Niets mag nog geschreven worden
zolang het stof in deze kamer rijpt
denkt de khan: hier geen geschiedschrijving
Niets dan dit lichaam: vervuld van weerzin
handen die het lef lieten glippen
voeten die struikelden over de pijngrens
En dan dit hoofd: tempel van zijn zinnen
na al die stormen nog even koppig
na alle bestormingen nog niet kaduuk
Misschien niet mooi, maar wel slijtvast
stelt hij tevreden vast, streelt zijn hoofd
en sleurt zichzelf binnen in
In dit hoofd woont Tso, de dienaar
die de rituelen van zijn ogen kent
en zichtbaar vordert in z'n ontsnapping
De khan weet: hij blijft een strijder zolang hij Tso tussen de ogen houdt
Maar Tso weet: wat is een dienaar zonder verstrooiing, zonder strijd?
[p. 49]origineel
Met zijn Lantaarn
Met zijn lantaarn
en haar fladderend lonken
(u kent het ritme toch:
het gastvrije schijnsel
dat alles dragen wil)
nam de havenmeester mij binnen
mijn vlag onder zijn arm.
Waarop vist u?
Op de giften van de zee?
Naam?
Nee, ik ben een visser
een visser geeft geen naam
geef ik mijn naam prijs
geef ik mijzelf.
Op zee bent u visser
in mijn haven dragen de vissers namen!
In uw haven zijn vissers geen vissers
meer maar Henk, Peter, Paul.
Duid mij geen naam.
De zee ontsmijt
wat zij ooit gaf.
De zee maakt mij visser
ik ben een visser.
Het vervolg eist een naam!
Wilt u mij noemen
geef mij de naam van een stad
let wel: een mannelijke stad
noem mij Tamatave
noem mij Mindelo, São Vicente
noem mij Rotterdam.
Of vraag naar de naam van mijn kind
(ze heet Sodade vandaag)
en maak mij ‘Vader van Sodade’.
Spreek dit uit en zie
hoe ik al vermarmer
in de glimlach
die zich neigt
over mijn gezicht.
Richard Dekker
