[p. 54]origineel
Goudkust
Hier komt veel eigen optimisme
samen, tekens van een diepe lust,
de hoge blondheid van gebouwen,
vrouwen die hun kinderen ontlenen
aan het ouderblad en mannen die
in zelfbewoorde advertenties
wonen.
Een brede, strakgesponnen vrede,
van tuin tot tuin, van oprit tot
garagepad.
Hier laat de stad haar eerste
steken vallen, haar blinde
dichtheid, zijn van zameling en
vindplaats van wat zachte
maskers maakt.
[p. 55]origineel
Monument
De mensen zijn al bijna
losgestorven van de
namen op dit monument.
Alleen gekend nog door
een vrouw, een vriend,
een aan het brons
ontkomen lotgenoot.
Alle lef, de onmacht,
stille moed, de wanhoop
en het bitter toeval
meegegoten in dit teken
en later uitgehard tot
dag van onze dagen,
beeld van zulke beelden,
zeggend naamdeel van
dit plein, tot bronzen
vraag op alle eerste
vragen.
Thom Schrijer
