Laat in november, verborgen in bed

luisterend naar oud nieuws van nieuwe profeten

en het verkeer dat in strepen voorbijraast

meende ik Jan A. weer te zien, struikelend

 

hij die in vele tongen sprak over dat

wat wij begeren en ons kwetst en het kwaad

dat voor de zon opkomt

alweer ongemerkt is geboren

 

zijn smal gelaat waarop ijdelheid en spot

een vuistslag werden voor menig versifex

imponeerde mij nog steeds

maar dood is dood en onze vriendschap

 

zoveel jaar gelee

heeft zich verdund tot mijn staren naar zijn zerk

zo de jenever omdat die, volgens hem, met ijs

onbedoeld dubbel wordt geschonken.

Elke dag een hartslag

het roesten van de tijd

en elke nacht verder van mij af

het ijzeren geheugen

dat zich geen leugen wil herinneren

 

en even armzalig als voorheen

de uit beton gehakte avond

winters licht dat uitdooft

op een boek, een brief

en het dagelijks verkeer van stemmen.

Wanneer een ochtend als deze zich verheft

in niets ontziend licht

en het oog vermoeid door bespiegelingen

geen onderscheid meer maken kan en staakt

dan verschijn jij met een frons

die wijsheid suggereert

wapperend met je lijkwade van Turijn.

 

Mijn dagen, hier gedeeltelijk doorleefd, zijn weg - voorgoed

maar jij blijft jong en afgemeten

ternauwernood kon ik je bekennen dat

wat jij hoopte in mij niet te vinden was

jij schetste in een nachtcafé hoe een wereldrijk

verging tot stof.

 

Maar al die verjaarde rampen leiden

slechts de aandacht af

in de bekende abattoirs, hier ver vandaan

klinken weer dezelfde gekken, onophoudelijk.