[p. 54]origineel
Sparagmos
Sinds vijf dagen werk ik in een slachthuis
tijd speelt hier geen rol.
Omdat ik klein van stuk ben en niet erg
sterk krijg ik de makkelijkste werkjes:
runderkarkassen merken met een stempel en
inkt, bloed en darmen wegvegen, de varkens
wegen (digitaal)...
Vandaag sta ik naast een grote Turkse man,
tatoeages op zijn bovenarm. Hij is zijn mes
aan het slijpen, veegt het zweet van zijn
vettige voorhoofd. Zijn taak is het een diepe
inkeping te maken tussen kop en romp. Hij
mag de kop niet lossnijden.
Waarom sidderen de lichamen zo, vraag ik,
leunend tegen een varken.
Contractie van de spieren. Zou jij ook doen als
ze een stalen pin door jouw hoofd zouden schieten.
Ik knik, en ga door met mijn werk, hersenen
verwijderen, de grote en de kleine.
[p. 55]origineel
Ik ben
ik breek de stenen
tot zand
ik heb mijn mes geslepen
ik ben de hand
die vergruist
ik ben de vuist
ik ben het gat in de grond
ik ben de doodgraver
ik ben het aas
ik ben de glasscherf
ik ben de open ader
ik ben de wond
ik ben het snijvlak
van de bijl
ik ben de spaanders
ik heb mijn eigen tijd
mijn bloedsomloop
onderhuids
ik ben de subtekst
[p. 56]origineel
De stenen wachten
Voor Ernesto
in de nis
waar je gezicht
in bloed
geschreven is
zal ik knielen
en wenen
het middaguur
begraaft in licht
de groene schaduw van
het messcherpe blad
voor het valt
en bloedt
na negen kogels
werden zijn bruine ogen
blauw: hij was dood
[p. 57]origineel
Kerkhof
Het stormt in de schaduwrijke nacht
ik bezoek een joods kerkhof; sterren en stenen
dit is mijn droomachtige
dronken wat dan ook
werkelijkheid
en ik denk: te weinig plaats voor zoveel joden
ook al zijn ze dood
Willem Thies
