[p. 62]origineel
Oude vrouw
1.
Ze loopt zo langzaam
zo traag alsof haar voeten
niet meer bij haar horen
en ze aan afstand heeft
verloren door de kaalslag
van een verdwenen tijd.
Ze droomt van een eiland
waar de dagen niet bestaan
maar er is geen streep
in de verte te zien, geen
teken van nevelig licht
alleen rimpelig water
waarin ze een gezicht
herkent dat ze mist
[p. 63]origineel
2.
Ze is gekrompen
door de tijd en staat
dichterbij de aarde.
Wij passen niet meer
in haar, al schaven we
onhandig met woorden.
Soms zien we haar lopen
in een harde regen en horen
hoe ze zacht zingt:
laat het water blijven stromen,
ik wil drijven naar
de ark van de dood
met mijn botten rammelen
aan de poort
om binnen te komen.
Leo Stilma
