[p. 299] Refereyn.  Onlancx vermoeyt om slapen gheleghen;  Een verscrickelick visioen hebb'ic vercreghen,  Dalende ter hellen alzoo my dochte,  Noyt vremder wondere!  Overpeynst ghy oft ic mocht zijn versleghen!  Ick zach bereeden straten en weghen;  Het poortierken was een wonderlick ghedrochte,  Van fatsoene bysondere;  Het greep my by den halse, en zeyde: ‘Gaet ondere!’  Letter blijdschap daer ghebrack;  Men vierdere, 't scheen, Vulcanus blixem en dondere;  Van vare croop ic onder 't dack.  Daer ligghende, docht my, dat den zolder gaf eenen crack,  Doen weynst'ic my wel in Spaingnen.  Corts Lucifer, ghebonden met een gloeyende keten, sprack:  ‘Compt den Prince van Oraingnen?’ -  ‘Hy es voor de poorte.’ Sprack een, die briet castaingnen,  Tot zijnder feesten.  Het helsch poortierken, om schuwen zijn calaingnen,  Wederstont hem ten eersten;  Maer hy was gheconvoyeert van een legioen boose gheesten,  Ende een onnommelick ghetal van zijn mutijnsche ghesellen.  Om zijn voorgaende faicten vreesdick oock zijn tempeesten;  Al droomende zoude men somtijts de waerheit vertellen.    [p. 300]    Men slooter de poorten, zy ghinghen te rade,  D'een wild' hem in hebben, d'ander vreesde schade,  Nemende exempel wat hy in 't Nederlant hadde bedreven,  Alzoo wy moghen weten.  Zy hebben geaccordeert, het was Vlaenderen wat te spade,  Dat hy hem zoude gheven in Lucifers ghenade,  Dies zoude Aldegonde noch wat tijts ter weerelt leven,  En veel vermeten.  Binnen commende gheveynst es hy neder gheseten  Om zynen druck te boeten.  Pluto dat ghierich duvelken heeft hem wackerlick ghesmeten;  Lucifer dede hem zoo groeten;  Graef Adolf en Lodewijck vielen t'zynen voeten;  Maer 't was zijnder smerte.  Lamenteerlick vraeghde den aermen cloeten  Naer 't gauwen herte.  Subitelic quammer eenen ghesteert in de kerte,  Met blakende ooghen;  (Liever had' ic gheweest in een deserte),  Ic zach se hem wel tooghen.  Als Tantalus van durste meende hy verdrooghen;  Een gloeyende coppetasse zach ic hem vooren stellen.  Zynen willecom was groot, maer cleen jonste in 't betooghen;  Al droomende zoudmen somtijts de waerheit vertellen.     Hy wiert daer vaste met een keten ghebonden;  Noch vraeghdy naer hemlieden, die vooren waren ghesonden.  Neffens Lucifers troon stont zynen zetele;  Hy socht noch twiste. [p. 301]     Capiteyn Hauweel en Boeck over zes jaren hemlieden daer vonden;  Balfoort toochde hem in 't hooft zijn wonden.  De heere van Assche stack 't hooft uten triakel-ketele,  Wel valsch met liste;  Jan Verluere, hebbende gherooft den Prelat van St. Pieters kiste,  Heeft hem oock ghepresenteert  Hulpe en adresse; het es onnommelick die se wiste  Te werden ghedenommeert.  Subitelick het Aventroncxken quammer ghetriumpheert,  't En schijnt daer gheen Monseurken;  Iesabel van Montaingne met 't hooft ghepareert  Keeck deur een cleen deurken.  Noch quammer Bussaert Van Hembyze, dat leelic leurken  Met zijn cavaillerie;  Ic sach'er capiteyn Goetdief; hy en hadder gheen keurken  Van die nieu seingnorie.  Capiteyn David quammer al bebloedt ten zelven tyê,  Met lieutenanten, corporalen, soldaten, niet moghelic om spellen.  't En es hier niet goet zijn, docht ic, daer ic lagh an zyê;  Al droomende zoudmen somtijts de waerheit vertellen.     Quaet Willeken zach'er veel van zijn aude sloorkens;  Maer het dochte my al wesende swarte moorkens.  Het scheen dat zy maer uten brant van AEthiopien en quamen;  Hier schenen 't Goddinnekens.  Daer stonden zy en wiesschen plateelen en taillioorkens;  Haerliêr tanden waren als slanghen, die hier schenen yvoorkens,  Leelick en mesmaect deur den brant vul blamen.  Hy vraeghde naer zijn minnekens: [p. 302]     Flandryne, Zelandine, 't lants costelicke zinnekens;  Het calf doet daer lesse.  Twee bruudleeders, zijnde ghepoot als hinnekens,  Staende als een clesse,  Die brochten hem gheconvoyeert zijn hoerachtighe abdesse,  En zijn gherechten.  Capitainen, soldaten estimeerden cleen zulcke noblesse,  Die wilden al vechten;  ‘Laet ons Lanoue vertouven, sprak hy tot die Adels en Knechten,  En Vileers te gadere.  Zonder een clouck hooft zidy goet om slechten,  En zijt mijns woorts gheen versmadere;  Neempt de defaicte van Antwerpen voor eenen radere.’ -  ‘Ick zalder blyven, sprack Tyant, oft Lucifer moet uter hellen.’  Van verbaestheit leyd' ick mijn handen te gadere;  Al droomende zoudmen somtijts de waerheit vertellen.     Ic zach hem buter maten zeere bedrouven,  Beclaghende miserabelick Ryhovens touven,  Mits dat hy nievers en hadde ghefaelt zijn pestilentie  Om quaet te wecken.  Veel ministers quamen om zijn verblyden prouven;  De zelve cleen achtende hiet se gheveynde bouven;  Maer begheerde Aldegonde t'zijnder assistentie  Ter helsscher plecken,  Wel meenende deur zynen raedt meuterie te verwecken.  Myghem doetter ooc straf waken;  Boven Lucifers throon had hy wel willen Willekens zetel strecken,  En ic zocht het uutgheraken. [p. 303]    Doen quam ic Moeraerdeken, den inquisiteur, ter spraken;  Hy dede den ketel te viere;  ‘Eyst hier kermisse?’ Zeyd ic, ziende groote ghereetschap maken  Ten helsschen quartiere.  Hy zeyde: ‘Willeken, den droochscheerder, es in dees duwiere  Van Lucifer vercoren.  Hy zalt nu betalen wel ende diere;  Deur hem zijn wy al verloren.  In Vlaendren heeft hy het laken zoo naer gheschoren,  Dat men 't al moet keeren: rock, keerels, cazacken en vellen;  Het helsch rijcke te vermeerderen heeft hy besworen.’  Al droomende zoudmen somtijts de waerheit vertellen.     Prince, Lucifer heeft van quaetheit gheraest;  Quaet Willeken wiert deur zijn bevel ghefaest  Met Schotten, Ingelsche, Francoisen en ministers;  Het haer stont my over ende.  Peynst of den appelen Prince daer zat verbaest;  Den langhen Jaspar daer het vier sterck blaest,  Om hem te versmooren met alle de verquisters  En die volghen zijn legende.  Subitelick God, die heere, my troost toewende;  Daer quam een in ghestreken:  'ts Was Ryebeke, den fourier, om fourieren gheheel die bende,  Die cuenen kercken breken;  Om Heyman zach ic hem een groot logement bespreken,  Het moght Joos Stalins spyten.  Een boos gheestkin wildhem in zijn achtercueken steken,  En in den ketel smyten. [p. 304]     Tayart en Suca wildet ooc hebben in zijn limyten,  Noynt sausse brackere  Voor de Gueskens! maer ic zocht eenen anderen backere.  De reste my onbekent laet ic ander rellen,  Hembyze wasser ooc ghefouriert, der kercken gautfackere;  Al droomende zaude men somtijtz de waerheit vertellen.          1584.       Louys Heyndricx.