[p. 326] Refereyn.  Ick aerme beschaet, des weerelts pachtere,  Bedruct, besorcht, bevreest, vol vaers,  Ach, dat ic my zelven zoo vinde t'achtere,  Dat maect my in 't betaelen schaers;  Nochtans de rentier om eens verclaers  Sent my ontfanghers, dit 's claer beseven,  Om dat ic ten minsten eenwaerf tsjaers  Mijn schult te kennen zoude gheven,  De welcke groot es ende onbescreven,  Ende onbegrypelick elcken te sommene;  Van veel jaren ben ic t'achter bleven.  Dies bidde ic om gratie naer dit leven,  Ter goeder rekeninghe te commene.     Vijfve cnapen hebbic ende twee joncwyven:  Hooverdie, 't dienstwijf, om claer bedieden,  Ghiericheyt, Gramschap, vul quaets bedryven;  Traecheyt, Gulsicheyt waren ooc mijn lieden.  Och lacen! dat zy my noynt verrieden.  By der Vreckheyt en was noynt deucht beschooft,  Luxurie, 't joncwijf, hoort wat mesnieden. [p. 327]    Dese hebben my zin en eere berooft;  Verstannesse, mijn wijf, hebben zy verdooft,  Ende mijn vijf kinderen ghepijnt te dommene;  Dus steeckick in schulden tot onder 't hooft.  Ach lacen! hoe werdick dan ghelooft,  Ter goeder rekeninghe te commene.     Sydert dat my aldus dese zeven dienden,  Mids datter ancleven veel valsche treken;  De zeven duechden, des poortiers vrienden,  Hebben zy verjaecht ende oock versteken,  Ende my die thien pilaren doen breken,  Daer up dat rustende was die zake.  Och lacen! wat zal ic dan connen spreken,  Als 't compt ter rekeninghe generale?  Daer 't ghescreven staet al te male,  Dat ic oynt pijnde te verstommene.  Och lacen, wat wort daer myne tale!  Ic bidde om gratie, dat's 't principale,  Ter goeder rekeninghe te commene.     Prince, bidt in uwe contemplatie,  Dat wy moghen hebben tijt en spatie  Te rechtene, dat wy oynt pijnden te crommene,  Ende beteringhe doen in dese habitatie.  Soo hopen wy by 's rentiers gratie  Ter goeder rekeninghe te commene.