[p. 59]
- XIV - [O Heere, in wiens macht alle ontsermen // is]+
O Heere, in wiens macht alle ontfermen // is,
en versmaet my doch niet, ic arm creatuere!
Om u gracie, Heere //, dat alle myn kermen // is,
want ic gesondicht hebbe, tsy mynder figuere.
Dus doogen vol tranen syn, o godtheyt puere,
therte maeckt clachtich, inwendich duer den noot;
memorie ompeyst, met grooten getruere,
myn leelycke sondige wercken bloot.
Dus nu dan, bekennende myn sonden snoot,
biddu myn troost, myn toevlucht reene.
O myn schepper & der heyliger kercken hoot,
aensiet u hantwerck vol drucx & weene.
Heeft my myn sonde gemaeckt voer dyn oogen cleene,
ic bidde u, Heere Godt, vol van genaden:
Heere, dwerck uwer handen en wilt niet versmaden.
[p. 60]
Aensiet hoe ick in boosheden ontfangen // ben,
ende myn moeder ontsinck my in sonden;
wascht my, Heere, die betraent van wangen // ben,
op dat ic dyne gerechticheyt mach vermonden.
Theeft ooyt genade voer dyn oogen vonden,
dat biddende was, voer dyn godtheyt eersame;
dus bid ick u oock nu tallen stonden;
laet doch myn bidden u wesen bequame.
Al moet ic nu wesen voer u ongename,
denckt dat ic sonder u niet wesen en mochte.
Ic ben een werck, o goddelycke fame,
uwer handen, wiens sone tschaepken sochte
onder dystelen, doornen, daer lieffde in wrochte.
Ic ben mee dit schaepken vol van misdaden:
Heere, dwerk uwer handen en wilt niet versmaden.
Was ick goet, Heere, van u geschepen,
quaet heb ic my selven, o Heere, gemaeckt.
Tvlees heeft altoos groote archeyt begrepen,
ende den gheest inwendich dyn soetheyt smaeckt.
Mids dat my de sinnelycheyt heeft geraeckt,
daer broosche natuere toe halp te meere,
[p. 61]
ben ic gevallen; ic claech u naeckt:
weest myns genadich, het rout my seere.
Die beloofte die ghy u ledekens teere
in dat evangelium veel hebt gedaen,
syt dies gedachtich, almogende Heere;
want dyn woorden en mogen doch niet vergaen.
Wilt my doch in uwer genaden ontfaen;
want ghy alleene muecht my ontladen:
Heere, dwerck uwer handen en wilt niet versmaden.
prinche.
Ghedenckt dat ghy my dmaecksel hebt gegeven,
& metten anderen schapen inde weirelt getelt,
& my verciert met een natuerlyck leven,
& oock in uwer schaeps cooyen gestelt.
Dus wordy, Heere, een ruwaert geschelt;
gouverneur myns geests, dat ic u belye;
onderhouder, in wien geen lieffde en smelt,
van alle creatueren, soo syde ghye.
Duer alle dit, Heere, siet doch opt sye;
[p. 62]
gedinckt niet meer myn sondich misdaet.
U bedruckt hantwerck, te desen tye,
syt doch myns genadich, myn toeverlaet,
eer ic in sonden mocht worden disperaet;
wascht all myn boosheyt, staet my in staden:
Heere, dwerck uwer handen en wilt niet versmaden.
+[‘Nalezing’ deel III, p. 229] Verders, op het Referein XIV hadden wij moeten aanmerken dat A. Byns hetzelfde onderwerp heeft behandeld op den stokregel: Heere, en wilt u hantwerc niet versmaden.
(Zie uitg. Bogaers, bl. 389).
(Zie uitg. Bogaers, bl. 389).
