[p. 77]
- XVIII - [‘Die sonder sonde is die werpe den eersten steen’]aant.
‘Die sonder sonde is die werpe den eersten steen’
spreckt Christus, int gemeen // tot iegelyc een.
Wie ghy syt, wat ghy syt //, subiecten oft prelaten,
sy vraechden: willen wy doncruyt wt tcoren scheen?
Hy antwoorde: neen //; oft sy mettet onreen
tgene dat goet is niet te trecken en vergaten.
Men vint onvolmaectheyt in alle staten;
wat wildy veel blaten // deen d'ander haten?
Darme, de rycke, de leecke, de papen
vermaendy malcanderen? Doeget met maten,
en draecht achter straten // niemans erraten,
oft en wilt opt veesken eens anders niet gapen;
men en sal niet eer tcaff wt het coren rapen,
bocken wt de schapen //, voer dat wy en slapen,
& Hector sal comen by Alexandere.
Denckt wie u misdoet, synt heeren oft cnapen:
Maeckt u deen hant vuyl, soo wast u dandere.
[p. 78]
Al lydt Godts kercke nu blixem & dondere,
Al gaet sy oudere //, ten is gheen wondere:
ist anders gheweest over duysent jaren?
al leeft de geestelycheyt nu wat rondere,
condy er sondere //? Segt, ghy vercondere,
wie synt die u anders Godts wet verclaren?
Al syn de bischoppen quaey exemplaren,
sout beter varen datter gheen en waren?
Onder veel quaey is ommers iemant goet.
Ja, tsyn Godts dienaren //, ergo gheen sondaren.
Syn sy min dan ghy van vlees & van bloet?
Coopense, vercoopense, boelerense soet:
denckt sulck pristere is ooc een brabandere.
Daer is menich goet heere die weer veel goedts doet:
maeckt u deen hant vuyl, soo wast u dandere.
Al waren de princhen soo quaet als tirannen,
dat sy schatten, bannen //, vangen & spannen,
wien wildyt anders, dan u sonden wyten?
Godt wilt by avontueren, doer sulcke mannen,
syn coren wat wannen // & tschuym vande cannen
wat afdoen, op dat ghy hier u schult sout quyten.
Ick salse, sprack hy, met eenen coninck smyten:
hy sedt hypocryten // somtyden op tapyten,
[p. 79]
die hy laet regeeren om des volcx misdaet.
Ghy wilt wel dat u gheen vyanden en byten:
o laet u dan niet spyten // alcostet veel myten,
want tgelt is tgene daer dorloge op staet.
Men plach sus niet te gheven, ick segge jaet,
want soo langhe als gaet // de weirelt sus quaet,
en sal ons ghebreken schatter oft pandere.
Evenwel, de princhen sayen dicwils goet saet:
maeckt u deen hant vuyl, soo wast u dandere.
Ghy spreeckt op hootbancken & cancelryen,
dat sy de partyen // niet terstont en vryen,
soo qualyck alsmen expedicie ontfangt.
Tis oock soo; maer sedt eens haet & nyt besyen,
& denkt hoe sy lyen //, thoot vol rasernyen,
doert roepen, doert cryten, daer de mensche by cranckt.
Tis dickwils ws selffs schult, dat een sake lang hangt;
want alsmen u prangt //, ghy soeckt & ghy langt;
dan brengdy dit, dan dat by, en al om vertrek;
van procuruers tschynt dat ghy u luttel bedanct:
ist haer schult dat ghy janckt //, & ghy vleet & ghy plangt?
Al stect men u gereet te naer maer eenen steck,
tgeestelyck hoff, gheloof ick, is gierich & vreck;
maer en syt ghy niet geck // & hout uwen beck,
[p. 80]
wat doet u trecht, & sydy dieff noch brandere?
Dmeeste profyt leet by dmeeste ghebreck:
maeckt u deen hant vuyl, soo wast u dandere.
prinche.
Ghy hoort hoe den eeldom over den coopman claecht:
dat hy syn habyt draecht //, dat hy vliecht en jaecht,
en dat hy heerlycheden en wapenen coopt,
die den coopman eens nae den ambachtsman vraecht.
Niemant die ons soo seer plaecht //, soo scheert en knaecht,
als wy syns behoeven tvel wort ons aff gestroopt.
Dambachtsman seet: den lantman waer ghoet op geknoopt,
als hy tghelt niet en stoopt //, soo hout hy gehoopt
syn coren, syn goet, al sou thuys bederven.
De lantman claecht: hy wort hanneken ghedoopt,
en dat hy wort ghedroopt // om tvet dat hem affloopt,
men daechten, jaechten, en al om synder erven.
Ieghelyck sie toe; want naer u selffs kerven,
suldy loon verwerven // nae den dach van sterven.
Lydt u soo langhe met uwen malandere;
daer syn oock al heel potten onder de scherven:
maeckt u deen hant vuyl, soo wast u dandere.
Spe labor levis.
