[p. 125]
- XXIX - [Ick, die duer Adams val was inden doot]aant.
Ick, die duer Adams val was inden doot
gevallen, & vol van ongenaden
deur des vyans raet, sweirels prinche en hoot,
die Eva verleyde & heeft beladen
dat menschelyc geslachte, dwelck was verraden
om den eeuwigen doot te beerven onsoet;
van welcken ick een een vanden quaden,
heel troosteloos & met sinnen onvroet;
dit aenmerckende de liefde des vaders goet,
sant hy dit lieff, synen soon hier beneden,
& betaelde myn schult met syn dierbaer bloet;
& heeft my soo gesocht, duer der liefden seden,
op dat ick eeuwich sou leven in vreden.
Dies ick dan seggen moet, in dit aencleven // fier:
aldus vant triomphant dit lieff myn leven // hier.
[p. 126]
Dit lieff, namelyc Jesus Christus reen,
heeft my, Sions dochtere, syn bruyt getrout.
Van syn beloofde woordt en wilde hy niet scheen:
my siende liggen seer derlyck benout,
is neder gedaelt in dit besneden woudt,
daer ick verloren lach vol allenden.
Priester en levyt streken beneven stout;
maer den Samaritaen, dit lieff, quam verbinden
myn dootlycke wonden, en wilde my vinden.
Als hy my dryendertich jaer hadde gesocht,
bracht hy my op syn schouderen: nooyt sulcken vrinden,
die dwerck der liefden soo hebben gewrocht!
& heeft my met synen bloede gecocht,
& synde verlaten den vyant bleven // schier:
aldus vant triomphant dit lieff myn leven // hier.
Naer dit lieff hadden doude vaders verlangen,
die daer lagen, onder des vyants gewelt,
soo menich duysent jaer, gebonden, gevangen,
roepende: schuert de hemelen, rasch u versnelt,
& wilt neder dalen, wantet ons dleven gelt!
Dus en heeft dit lieff hem selven niet gespaert
& is ons broeder geworden, soo schriftuere melt,
[p. 127]
& my als den appel synder oogen bewaert;
my soeckende als een hin, die haer kiecxkens vergaert
voer der wouwen clauwen doer der liefden brandt,
& heeft hem soo lieflyk by my gepaert,
die verloren was, wroetende int dootlyc sant.
Maer dit lieff my omhelfde & gaff my de handt,
& stelde my vry als een vergeven // dier.
Aldus vant triomphant dit lieff myn leven // hier.
prinche.
Aldus vant dan dit lieff in liefden vernaemt,
my verdoemde, doot liggende, heel verwesen,
in des vyants gewelt; maer dit lieff ongeblaemt
heeft myn leven vonden & weder genesen
duer syn edel menschwerdinghe gepresen,
gebuerte & predicatie warachtich.
Noyt geen soo triomphanten opgeresen,
die des vaders thoren bluschte onsachtich,
duer syn doot & verrysenisse crachtich,
niet ontsiende noch vreesende eenich torment;
& soo duyvel, doot, helle, verwonnen machtich,
[p. 128]
ter neder geslagen & omme gewendt;
soo dat dit lieff heeft de macht geschent,
& voer my tonderbracht den verdreven // gier:
aldus vant triomphant dit lieff myn leven // hier.
In viericheyt groeyende
op Mooyses bosch tot Leeu.
Per Och est alsoo ware.
