[p. 141]
- XXXIII - [Dwoort waer duer hemel & aerde is gemaeckt]aant.
Dwoort waer duer hemel & aerde is gemaeckt,
boven tverstant, seer playsant // syn syn wercken:
al dat leeft betrout in hem, den vyant versaeckt,
alleene nae hem haeckt; // syn liefde wilt aenmercken.
Dit lieff heeft ons wtvercoren sonder hercken,
doen hy Adam maeckte, nae syn eygen beelt schoon,
& syn gracie dleven gaff, sonder verstercken,
inder vruechden percken // des paradys troon;
sonder syn verdiensten, oft eenigen loon,
stelde hem over alle dieren als heere.
Triomphant verheft hy den mensche ten toon:
onderhout syn sermoon // en goede leere,
eeuwich suldy leven sonder verseere.
Synen loff vermeere // in alle herte, fier:
aldus vant triomphant dit lieff myn leven hier.
[p. 142]
Elasen! dleven dat Adam was gegeven
heeft hy //, segick vry, // duer syn cranckheyt verloren;
waer duer, wy menschen, alle moesten sneven;
des doots aencleven // en eeuwich smooren
hadde ons omvangen duer sulcx oorboren;
maer dat lieflyc woort, seer soet & delicaet,
quam Adam met synder gratien te voren,
en heeft hem vercoren //, al was hy desolaet,
hoorende nae dwoort, gecreech hy noch goeden raet,
die beloofte des saets het woort betrouwende,
niet wanhopende, al was seer groot syn misdaet.
Diet te recht verstaet // en sal niet syn flouwende;
die tlevende woort wel syn duercnouwende,
syn verdouwende // deeuwich doots dangier:
aldus vant triomphant dit lieff myn leven hier.
Met Adam was ick verloren doer den vyant,
doen hy int paradys, // onwys // brack tgebodt,
Godt hebbende verlaten, vloot aen eenen cant;
maer tgoddelyc woordt vant // Adam, diet wel onthot,
& heeft ons alle bevrydt van die bitter not.
Allendich, catyvich, was ick boven maten
geworden duer Adam; want dalder swaerster lot,
[p. 143]
die doot en thelsche cot, // wilt dit wel vaten,
op my was comen & ick van elcken verlaten,
onder die moordenaers berooft, ter doot gewont;
soo quam dat godlyck woort, soet als honich graten,
my sondaer te baten // en maeckte my gesont.
Hy heeft myn schult betaelt meer dan thien duysent pont,
den aldersuetsten mont //, duer syn lieflyc bestier:
aldus vant triomphant dit lieff myn leven hier.
prinche.
Dit lieflyc woort des vaders almachtich
hevet dleven gegeven, anders egeene,
& gevonden duer syn bitter doot seer crachtich.
Blyft altyt stantvastich // in syn liefde reene,
O edel siele, verhuecht in hem alleene!
Want hy, geweldich heere, is over de doot
triomphantelyck verresen wt sdoots geweene,
ons allen gemeene // geholpen wtter noot.
Hy roept ons, die belast syn met sonden groot;
hy is den wech, de waerheyt en dleven voerwaer.
Laet ons alle tot hem loopen, broeders minioot,
[p. 144]
ons voerspraeck & hoot //, dit is openbaer;
betrout dit lieff, de fonteyne des levens claer;
volcht hem altyts naer // en vreest sweert noch vier:
aldus vant triomphant dit lieff myn leven hier.
Terwen bloeysel tot Aerschot a.o 1556.
Dwoort gheeft confoort.
