[p. 47]
- LIV - [O eeuwige wysheyt, vol alder genaden]aant.
O eeuwige wysheyt, vol alder genaden,
beloofte des Vaders, mynder sielen een spyse,
ghy syt alleene die myn siele heeft ontladen,
als ick bedroeft was met swaren advyse.
Duer u duecht, lieff, ist dat ick vruecht versyse;
ick was eens bedroeft, maer vruecht nu ten tyen
oorboor ick, lieff: tis noot dat ick u pryse.
Myn droefheyt comdy met u woort bevryen,
vrede & solaes vindick aen alle syen;
myn swaermoedigheyt is duer u duecht geblust.
Hoe soudick sonder u, lieff, connen verblyen?
Want den bant der droefheyt is duer u gesust;
ghy hebt vervult svyants begerten lust;
syn nydich opstel is duer u duecht vertreden.
Dies ick mach seggen, daer myn siele in rust:
lieff, uwe duecht // maeckt my verhuecht // & vol vreden.
[p. 48]
Een fonteyne der claerheyt sydy, lieff, alleene;
u minnaers liefdy met uwer borsten dranck;
ghy syt den minsten eenen standtvastigen steene.
Duer u, lieff, heb ick, erm wormken cranck,
tot ws vaders erve eenen vryen toeganck;
duer uwe duecht, lieff, is my dit al geschiet,
daerom ben ick vol vreden, lieff, u weet ick danck,
dat ghy alleen myn qualen hebt genesen siet;
& dat valsche serpent, dat Eva riet
die weirelt vol twist & discoort te stellen,
hebdy syn hooft vertreden, en anders niet
dan wt rechter duecht ick moet vertellen.
U duecht beschermt my voer den twist der hellen;
ghy sydt ons hooft, & ick een van u leden;
duer u duecht, lieff, en vrees ick geen quellen:
lieff, uwe duecht // maeckt my verhuecht // & vol vreden.
Den schat uwer duecht en sal ick niet vergeten;
want ghy verhuecht my thert, sin & gemoet;
ghy hebt my ontdeckt u svaders secreten,
duer uwe duecht alleene, wt liefden soet;
ghy syt neder gedaelt inde weirelt onvroet,
[p. 49]
persecucie geleden dryendertich jaer;
& valsche leeraers, die als wolven verwoet
op my grunden & liepen, met nyde swaer,
heeft u duecht van my gekeert wt liefden lofbaer.
Hoe soudick, lieff, u dan connen gehaten,
om dat ghy mynder sielen sout doen lichten claer,
die als den nacht was doncker & verwaten?
Verhuecht is my therte, nu boven maten,
duer u duechdelycke duecht & soete seden;
& noch hebdy u leven om my gelaten:
lieff, uwe duecht // maeckt my verhuecht // & vol vreden.
prinche.
U princhelycke duecht en can ick niet volschryven,
die ghy my beweest, als ick lach gevangen
in Babel swaerlyc, duer tsondich bedryven
van Adam aengeerft tswaermoedich in prangen.
U duecht heeft my verlost: ick mocht wel verlangen,
doen my Pharo hadde in Egipten gebonden;
daer toonde ghy my u lieffelycke wangen,
& hebt my int lant van belooften gesonden
met Moyses u knecht, getrou bevonden.
[p. 50]
U duecht, tallen plecken te mywaerts bekent,
uwen loff moet ick allomme vermonden,
die my van u geschiet, eeuwelyck sonder endt.
Sou ik u duecht verlaten, soo waer ick geschent;
want vol vruechden ben ick duer u sduechs reden,
die my wt der eeuwicheyt is toe gesent:
ieff, uwe duecht // maeckt my verhuecht// en vol vreden.
Per Niet sonder Godt
Wilt alle discoort bergen.
