[p. 127]
- LXXI - [O sluetel van Davidt, septer van Israhel]aant.
O sluetel van Davidt, septer van Israhel,
die hemel & eerde hout onder u bevel,
dat ghy sluyt & can niemant ontsluyten el,
dan ghy alleene.
Al hebben wy tegen u gheweest rebel,
ghy syt goedertieren, dat weet ic wel,
niet wreet of niet fel // ach! hoort ons suchten snel,
hier int dael van weene.
Rex Judeorum, Jesu van Nasareene,
ghy syt een bloeme des velts gemeene,
voer niemant ghesloten;
die u soecken, vinden u, groot & cleene;
wie clopt, comt inne; ghy en verjaecht geene,
want die wyde goten
van uwer gratien eenlyc vloten;
waer aff de pooten // van duechden sprooten.
O herder der schapen, leytsman der blinden!
wie aen u troost soeckt, sal troost vinden.
[p. 128]
Ic ben den ween, dleven & de waerheyt,
seyt Christus, ic ben der weirelt claerheyt;
comt alle tot my, de ghene die aerbeyt,
ic sal u ontladen;
in my vindy ruste, hy dat openbaer seyt,
inde weirelt ancxt & swaerheyt;
eer ghy hier naer schreyt //, rasch van hier scheyt,
wiltse versmaden.
Ic ben dlevende broot; ic mach u versaden;
ic ben den raetsman, die u wil beraden
& salicheyt leeren;
al sydy ghedwaelt wt myne paden,
ic en sal niet ghedincken uwer misdaden,
wildy u noch keeren.
Hoe minnelyc roept ghy ons, Heere der Heeren!
Mocht ic vermeeren // loff tot uwer eeren,
ic sout my seer geerne onderwinden:
wie aen u troost soeckt, sal troost vinden.
Troost vant de sondersche, die niet en myde
de voeten Christus, dwelck Symon benyde.
Die schaker aent cruyse, ter rechter syde,
en wert niet versteken;
[p. 129]
al quam hy spade, hy quam noch te tyde.
Troost vant Davidt, doen hy syn sonden belyde,
Godt Manassem vryde //, dies hy verblyde,
soe schriftueren spreken.
Al syn wy cranck, vol vleeschelycker treken,
Godt en sal ons misdaet soo swaerlyc niet wreken.
Laet ons tot hem kermen;
den Vader heeft den soone van veers gekeken,
& is hem vrindelyc tegen gestreken,
met openen ermen.
O Heere! u natuere is ontsermen;
wilt ons beschermen //, ons herten verwennen;
een voncxken uwer lieffden wilt in ons sinden:
wie aen u troost soeckt, sal troost vinden.
prinche.
Princhelycke prinche, ootmoedich befaemt,
die op een eselken te Jerusalem quaemt,
alle loff, alle eere u wel betaemt,
diemen mach bedincken.
Die verstroyde schaepkens hebdy versaemt:
die in u betrout, en wert niet beschaemt.
[p. 130]
O Godt ongeblaemt //, Emanuel ghenaemt,
u woorden clincken!
Ghy roept: alle die dorst comt tot my om drincken,
ic sal u levende water schincken;
niemant en deyse.
Al hebben wy gegraven putten die stincken,
siet onsen behoeder vrindelyc wincken.
O Prinche van peyse,
ghy hebt ons verlost vanden helschen forneyse;
stiert oock ons reyse // ten hoochsten paleyse;
eer ons de helsche draken verslinden:
wie aen u troost soeckt, sal troost vinden.
